constructing otherness

exposition, le corbusier | le langage des pierres 6-18/2/12 Larissa

2012-02-05T11:32:00.000-08:00

Παράλληλα λειτουργεί και έκθεση αφιρερωμενη στη μηνη του αρχ. Τσιρούκη Αθανασιου με συμμετοχές των Λαρισαίων αρχιτεκτόνων: Ευθιμιάδου Αργυρώ, Ζαχαρή Μαργαρίτας, Ζησόπουλου Βάιου, Καλτσά Νίκου, Καραπιάλη Αικατερίνης , Λέτσιου Παρασκευής, Μάστορα Ευτυχίας, Μόρα Αντώνιου, Μπουκουβάλα Ματίνας, Πέτσα Αντώνιου, Πολύζου Νίκου, Σακκά Θανάση, Σαμαρά Νίκου, Φακίρη Μαρίας και Χατζηγριβα Θεοφάνη.

Την Εκθεση οργανώνει το Γαλλικό Ινστιτούτο σε συνεργασία με τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Λάρισας και θα διαρκεσει απο 6/2 εως 18/2

Την Παρασκευή 10/2 ειναι τα εγκαίνια στις 20.00

Oμιλητής: Ανδρέας Γιακουμακάτος-καθηγητης Ιστορίας και Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής, Αρχιτεκτονικη Σχολη Α.Π.Θ.-Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.

Europan 11, Haugesung/Norway competition entry

2011-12-16T12:46:00.001-08:00

Team: Moras Antonios, Kanellos Nestoras, Kypritzis Chrysostomos, Mastora Eftychia, Sakkas Athanasios

διάλεξη 15 Δεκεμβρίου 2011

2011-11-29T05:01:00.000-08:00

1/12/11, 18:00, στα πλαισια του 3Σ1.07 o σχεδιασμός μέσα απο ένα "παιχνιδι" "αποσταθεροποίησης" και "αποδιάρθρωσης" (Β.Τεντοκάλη, Η.Γραμματικός, S.Duque) αιθουσα 209, τμ. Αρχιτεκτονων μηχανικων ΑΠΘ

intensive fields lectures

2011-11-11T07:29:00.000-08:00

Conference, Taper Hall 101, USC, 12 December 2009

part1 Ma, DeLanda
part2 Snooks, Fornes, Reas
part3 Schumacher
part4 Roche

Boundary conditions in architecture. The concept of the virtual architectural object.

2011-11-08T22:38:00.000-08:00

(presented at the Images of Virtuality, conceptualizations and applications in everyday life, international workshop, Athens University of Economics and Business , Greece, 2009)

This paper focuses on the ontological conditions necessary for the constitution of an architectural object that can involve in procedures that unfold in real time. It examines the changes inflicted by the constitution of the virtual object in opposition to the relations of representation-critique (western metaphysics) and the consequences in the understanding of time, the relation of the fragment to a totality and the dipoles produced by this correlation. Elements from the theory of systems (informational, biological) and the function of force-fields are used as mediums in understanding the emerging conditions, resulting in the importance of the examination of systems in conditions of crisis and the necessity of their incorporation as catalysts in the re-radicalization of the concept of the object.

1. THE CONCEPT OF FRAGMENT IN WESTERN METAPHYSICS

Western metaphysics is based on the relation of subject-object in which the dipoles of representation-reality [ Reality should be understood as this condition that is also closely connected to the sense of real.] and criticism-representation are interjected, through which any relationship between separate things can be understood. On the two dipoles of representation-reality and criticism-representation, the relation of possible-real emerges internally. Thereby, representation constitutes a possibility of the real, while criticism constitutes a possibility of representation. Anything we are aware of comprises either a representation or a criticism of representation. Representation constitutes a fragmentary expression of the real and criticism expresses possibility in representation. Therefore, possibility is un-variably placed in opposition to reality. It realizes itself, so it has no reality on itself, as it fragmentarily emerges either as criticism or as a representation of reality. The sense of possible is related to the sense of real, in accordance to the resultants of similarity and constrainment. The possible expresses a pre-existing image of the real and it is realized through its forces of attraction to the real. Therefore, even though the possible [ The sense of possible is also closely linked to the mathematical expression of the probable. The probable follows the laws and theorems of the theory of probabilities.] constitutes a phantom [ The possible is a phantom entity because at first it is not realized and at second because it doesn’t possess any finite form but it is a totality of possibilities fully attributable to and controlled by the real through the constrainment of similarity. An image, as opposed to a phantom entity, constitutes a possibility of reality as a realized representation of the real while a phantom entity constitutes the totality, the whole, of these images. Derrida connects etymologically phantom and phasm and claims that it is a pure matter of recurrence. (see Jacques Derrida, the phantoms of Marx) He also connects it to the words revenant (the returning dead), spectacle, fantome and all the words mentioned before to the sense of mystical.] entity, due to its attraction to the real, it appears as a truthful and faithful copy of the real. The necessary condition for this to happen is the function of constrainment. The function of constrainment filters the totality of the possibilities of the real. Even though anything can exist as a possibility (of a phantom or an image) of the real, not everything can be realized, cause then “…the world would become saturated in a clamoring instant and historical time would be annihilated altogether. Everything would not only happen once, but would indeed already have ‘happened’.”(Kwinter, 2002. p7)

In the same manner, the fragment can be understood as part of a totality, as an imperfect representation of a totality. The fragment can be abstracted by a totality but it can never be produced in means of augmentation. It is taken as a given that the rules that condition the fragment are intrinsic in the order of the totality and they can not differ; for then they could not be perceived as such. If the rules of the fragment differ, then they have to be conceptualized as parts of another totality, cause else this difference would be contrary to the basis of the unique hypostasis of the object and the favor of a unique point of surveillance that epitomizes god (in religion), the existence of “grand narratives” of universality (philosophy) or the scheme of logos and logocentrism (philosophy and sciences) to name but a few. The existence of a unique point of surveillance is made possible by conceptualizing an exteriority that can control the versions of reality through the functions of similarity and constrainment.

The consequences of the existence of a unique point of surveillance in architecture can be synopsized in what we call typology. Typology refers to the incorporation of a type either as it is (function of representation) or as a standard that is modified-reinterpreted (function of critique). The prevailing/dominating tradition is considered as a fact that can not be disputed, as a carrier of principles (social, political) and meaning (metaphysics). The underlying scheme of tradition is representation, from which derives the appeal to the ideal (grand narrative, logos) as the validating principle. The constant appeal to types and their modification (critique) improves them by adjusting them to the varying social standards and even though this effort is futile, this repetition is not different than the repetition of its birth, the point of conception of the concept of history and its creator, the history of architecture and the history of the architect. The repetition of type and typology validates the new as a new condition that has to be subsumed in the scheme of continuity of logos. Logos emerges in the sense of the architectural typology as an interiority of architecture. As a consequence, this condition could be conceptualized as historical formalism, the obsession repeated in the sequence and recitation of historical/architectural events/types-typologies. A reality repeated is realized as an image (of an immune to time, timeless ideal world) of that exteriority that can control and oversee.

The architectural object as a timeless totality is considered as a perfect organized total, which has a definite and specific function. The relations between its parts are metric, stable and immutable and usually can be attributed to an ethical-aesthetic rule. Any change, transformation, deformation or destruction of the architectural object is corruptive, as it deviates from its initial, perfect condition which is totally attributable to an architect-creator. Architecture is the image of the architect. Fragments can only be conceived as parts or degenerate/unfinished forms that are obliged to discipline and routinize to the rules of the architectural conception and its creator.

2. EXPANDING THE CONCEPT OF THE FRAGMENT.

Expanding the concept of the fragment, the way according to which we conceptualize anything that is fragmented, presupposes a line of thought that does not affiliate the dipoles of representation-reality and critique-representation and consequently a line of thought beyond control and surveillance. Instead of examining what a system is composed of, resulting in functions of similarity, we should focus on the interactions that elements/fragments are involved in. Instead of dealing with a fixed object, we are facing a world as an opened up, expanded body of relations or as a force field. The body and its parts are not immune to the correlations or forces that exist and as a result neither the totality, nor the fragments ascribed to it are.

According to Sanford Kwinter (Kwinter, 2002. p7), we can assume that a force field is comprised by micro and macro architectures. The term micro refers to those architectures-correlations that enclose, while the term macro refers to those architectures-correlations that are enclosed. Micro and macro architectures are variable as force fields. They are constituted not as structures comprised of specific elements, but as fields and subfields of forces, that are able to diffuse forces and subsequently are intrinsically attributed with the characteristic of reconfiguring in different formations. Force fields vary according to the energy or the amount of information that circulate in and through them. Depending on the amount of information, forces are activated or de-activated, stimulated or calmed and in general information adjusts the dynamics of the system.

The first issue that we are faced with is that of the proximity of the object and the fragment. This issue can be resolved with the range/scale of interactions in which an object is involved, compared to what is conceived as fragmented. In this case, the questions how inside a forcefield something as fragmented emerges, how a forcefield can emerge as fragmented, restore metaphysics, as the function of similarity is applied on the level of interactions. The expanding of the concept of the fragment is possible by expanding the actions that it can incorporate, in other words those interactions that are not intrinsic to the conception of the body/field. The intrinsic interactions of the body/field lead us to a conceptualization of the fragment as part of a totality. As a result we can conceptualize the fragment either in correlation to the discontinuities that emerge in the body/field or in correlation to an exteriority. Nevertheless both these possibilities can be examined as one, if an error can be conceived as an expression of exteriority, because in any other occasion the fragment could not be understood as such.

We can conclude that the fragment emerges in and through a body / field during an intensive condition, that is closely connected to the boundary conditions (exteriorities) or conditions when the system is in a crisis (error). The fragment either emerges via the mutation/transformation of the correlations in the field (error) or it constitutes the field where transformation occurs through the application of correlations that are seemingly conflicting (exteriority). The fragment emerges either as a hybrid (exteriority) or it emerges as a metastasis (error). As a result the fragment can be conceptualized as an intrinsic modality of the expanded object. The problem that concerns the ontology of the fragment can be rephrased as, which are the presupposed conditions for the embodiment of the fragment when it emerges? How can we embody it and what can we do with it/what can it do?

3. THE RECONFIGURATION OF THE CONCEPT OF THE OBJECT AND THE RE-RADICALIZATION OF THE SENSE OF TIME AS INTERIORITY. INTERACTION AND THE VIRTUAL ARCHITECTURAL OBJECT.

In the scheme of a single force that effects on an object, the temporality of transformation is the time during which the force applies to the object, therefore an exteriority to the object. The time of the force-field is a field of temporalities, temporalities that are connected with the epimerized forces. Time as an interiority of the field appears with different qualities as it constitutes the cohesive structure and necessary ontological condition of a system, due to time-transformation coidentity. The way in which a system transforms is the way time transforms, the same way its configurations/morphemes interact. Therefore we have the transition to a kind of time that is qualitative. Instead of a time that imposes itself as normality, time is regarded as a process of becoming. Time is an affect and not an effect. Intensive and not extensive.

Time as an effect, affects the object by constituting it as an entity which is and as a result bears an identity, which can be discovered as far as the entity’s limits are finite-closed, because identity is concrete. As a result, any change is enforced by transforming the way in which the object is, the way the object is inscribed as a totality in its environment. This inscription constitutes the object’s devotion to the environment, which presupposes the devotion and adaptation of the object to the events that occur in it; therefore, time is normalized as the object loses its interiority, because the only possible movements are directed from the one to the other, from the environment to the object, or from the object to the environment. Within this movement, the western metaphysical scheme is restored. The necessary condition for the emergence of the affect demands the constitution of the object as a system or a body, which is surrounded by other systems-bodies that ontologically can be affected / interact, hence the sense of the limits of a system and the sense of the limits of a body need to be opened up and to expand to a scale that their integrity/identity is questioned. Therefore, a definition of the future is possible. The future is not just what might come and consequently would effect the system. The future is a system that is constituted as an open body, thereby the future is open to the logic of the events that took or will take place. “…duration is what it differs from itself. Matter, on the other hand, is what does not differ from itself; it is what repeats itself”. (Deleuze, 2002. p37)

Differentiation though should not be thought as tautological with interaction. In such an occasion, evolutionary time would be considered as an interaction only because of its emergence. The necessary condition is the emergence of time as an otherness to itself through duration. In other words, we should avoid the eidetic logic and evolution, what is generally called “the eidetic path” [ Eidetic is an Aristotle’s term referring to that which is connectd with eidos (kind), with the sense of form, with the ideal sense of beings. ] which encloses the element of pure eminence between pre-configured groups.

Instead of the possible-real dipole for any configuration, the virtual-actual relation that affects every configuration is proposed. Actual is what actualizes the virtual, though the actual never fully realizes what the virtual supposes, in a way that something always remains unrealized. For Bergson, the virtual is a power that comes from the past, which stays with us in the present, until it is actualized. It is not something that is incompletely expressed, because it is not pre-figured. It is the dynamics of an element that under certain circumstances is actualized within the present. “Virtuality exists in such a way that it actualizes itself as it dissociates itself; it must dissociate itself to actualize itself. Differentiation is the movement of a virtuality actualizing itself.” (Deleuze, 2002. p40)

Past and present converge in a way that neither one stays intact. This presupposes that the past is never really gone, but it is actualized as a recollection in every moment for the whole temporal duration of the world as an expanded body-system. The transition from possible to real is, according to Bergson, anticipated. The relation of virtual and actual is one of surprise, because virtuality, as a contraction of temporalities, promises something different to actuality. Virtuality produces and always includes in it the possibility of something different instead of the actual. (Grosz, 2001. p11) Instead of a representation, virtual is intrinsic and a differentiation (an actualized virtuality) in two ways according to Gilles Deleuze: first of all because no memory is similar to another cause it is singular and secondly because it contributes difference making every moment a new one. (Deleuze, 2002. p45)

Nobody can directly define what is virtual, because in the transition from being to existing virtual is already actualized. In the actualization process of the actual, the virtual abolishes itself so that it can re-emerge as actual, which produces its own virtual multiplicities. “The virtual thus is not an abstraction, a generality, or an a priory condition. It doesn’t take us from the specific to the generic. It increases possibility in another way; it mobilizes as yet unspecifiable singularities, bringing them together in an indeterminate plan.”(Rajchman, 2000. p11)

Therefore, what constitutes the past (or else tradition) of a configuration can not be divided from its present, because that way it would presuppose the past (tradition) as an exteriority of the same configuration. The past is a modality that is beared as a virtual part of the present but in a way that it (or tradition) is not alien but intrinsic, in a word inattributable.

The inattributable is interweaved in architecture with the movement towards the incorporation of interaction as a medium for design. The approaches to interaction can be synopsized in the way that the object results as the synergy of its environment. How can the object emerge through interaction and how can an object that does not have a standard form / function transform interacting with whoever is using it?

The emphasis put on the process of the production of the object through interaction appeared with the first efforts to deal with the management of the environment as information (quantification of the parameters of the environment, extensive entities). The management of the environment as information presupposes the conception of the environment as a space of flows, where information can be transmitted smoothly, as well as the design of a protocol of quantification (transforming qualities to information) of qualitative attributes.

There are, generally, three types of functions that a system performs with information (Kwinter, 2002. p23):(i) it imports information from its environment (this modifies both the system that imports and its environment), (ii) it exports information to its environment producing this double effect, but this time as an asymmetrical eversion, (iii) it transfers information from certain levels of the system to different levels of the same system, causing events that could be unpredictable with respect to the structure of the system, the process and the scale of the side-effects. By importing information, a system modifies its own function. As a system functions according to the information that it imports, neither all kind, nor all the amount of information is valuable as there might be an amount that is not incorporated either because of information incompatibility or because of system overload. Most of the times, it is impossible to detect incompatible information with regard to the transformation of a system, but such information affect a system usually at extreme conditions by cushioning its transformation. In other words, the amount instead of the type of information is more important to the function of the system. This approach was widely used by architects-urbanists with structuralist backgrounds since the 60’s. The main critique was focused on the behaviorist models used to design the protocols for the quantification/digitalization of qualitative features.

The answer to the problem of quantification/digitalization of qualitative features, such as the knowledge that derives from the study of a context, came with the use of the diagram. Between digitalization and knowledge, it would be wrong to define digitalization as one of the many forms that knowledge can take as if knowledge was an instrument that formulates. On the contrary, digitalization/quantification is a technology of power and has to be understood ontologically, in means of a diagram, in the sense of Deleuze or Foucault, as something that refers to panopticism or fold, as the activation of a power in unformed matter and the not finite function, producing formalized matter as visibilities and functions that can be defined as assertions. When Deleuze writes about Foucault’s panopticism he refers to that as a diagram of power (Deleuze, 1986. p38). The diagram of relations between forces is a non-unifying immanent cause coextensive with the whole social field. “It is precisely because the immanent cause, in both its matter and its function, disregards form that it is realised on the basis of a central differentiation, which, on the one hand, will form visible matter, on the other will formalise articulable functions.” (Deleuze, 1986. p38)

Diagramming a space is to carte this space and not to calque it, a map that does not map anything pre-existing but on the contrary, it designates zones of indistinction from which becoming processes might emerge, if they are not already unfolding without being understood. In other words, social space can not be rendered with Cartesian coordinates, as it always envelopes many sub-spaces that insert distances and adjoins of an impossible to be calqued kind. (Kwinter, 2002. p49) A calque is a process that depicts points and should be understood as a correspondence. A carte, on the contrary, designates areas that bear a dynamic and that it is not known whether or not they will have a becoming. Zones of indistinction are epigenetic [‘Epigenesis’ is the term used to describe the relatively mysterious process of how form emerges gradually but dynamically out of a formless or homogenous environment or substrate. In embryology –add in much modern philosophy- it remains a theoretical question of how specific features can emerge from nothing, how a differentiated emryo can emerge from the blastula, a field of identical cells.” (Kwinter, 1993. p214) The term epigenesist refers to the process that takes place in an epigenetic landscape that was devised by Conrad Waddigton in order to explain morphogenesis using non-linear soft systems. Spuybroek uses the term epigenesist in the same sense. ]. When Deleuze discusses the fold as that which mediates between virtuality and actuality, he uses the term as a diagram ... It is not the organisation of matter into some visible form, nor the finalisation of matter into function. Rather it is the virtual relations of force that destabilise the determinable and the articulable into the new. (Jackson, p11)

The concept of the diagram indicates that what is conceived as the architectural environment/context should interconnect its consisting parts and the interactions between them, and not act as a controlling or hierarchical device. This requirement demands a non-mediating environment, an environment that can be ontologically conceived as a series of rules of interaction. A series differs from a set, a class, a type, or a totality in that it remains open to forces of divergence and deviation. (Rajchman, 2000. p62) We could argue that a series consists of intensive instead of extensive (DeLanda, 2005. p80) quantities, singularities instead of particularities, as they interfere synergetically in linearity and they render it multiple. (Wagensberg, 2003) Accordingly, the architectural environment/context should enable: (i) the coexistence of configurations, (ii) the potential of reciprocal access to them, (iii) the potential of negotiating the terms according to which interaction can happen and (iv) the opening-up of the configurations in communication and acceptance of the rules of interaction. In such an architectural environment/context, the condition of negotiating the terms according to which the opening-up of configurations can happen is the event of the emergence of the fragment, the event of the expanding of configurations into inexact interaction. It is the event of expanding interaction between anexact configurations.

Many models that aim to satisfy the presupposed conditions of the architectural environment/ context have been introduced. From the concept of “animate form” by Gregg Lynn and the concept of “force-fields” by Sanford Kwinter (both focusing on topology), to the application of the work of sociologist Manuel Castells on “space of flows” in architecture and Kas Oosterhuis’s concept of “swarm architecture”, the focal point revolves around the properties of a non mediating architectural environment/context. The interaction between users and architectural objects is met as a dimension of the same problem.

4. THE ATTRIBUTES OF THE EXPANDED ARCHITECTURAL OBJECT

The expanded architectural object can not be isolated from its environment, it doesn’t have exact form but some kind of virtualized form, it has forms in singular number. It is part of an unstable field of interactions and it can not be reduced to an elementary item. Instead, it is organized around a hybrid serial genetic algorithm constituting a quasi interiority instead of an identity. The hybrid serial genetic algorithm provides the conditions for the emergence of a kind of identity that is based on the virtualization of a series of interactions between the configurations of an expanded architectural object. The constitution of a quasi interiority is necessary for the preservation of the operativity of the object in relation to its environment (larger scale configurations). This quasi interiority does not represent the configurations of an object, but it impels the instantaneous conditions of interactions, that are based on serial logic, and aims to actualizing the virtualities of divergence and deviation, that modify the limits of the expanded architectural object and the modalities of its environment, that it can interact with forming new configurations with emerging quasi interiorities.

References

Kwinter, S. (2002) . Architectures of time, toward a theory of the event in modernist culture, The MIT Press, London, England

Deleuze, G. (2002) . deserted islands and other texts 1953-1974, semiotext(e) foreign agent series, paris

Grosz, E. (2001) . Architecture from the outside, essays on virtual and real space, The MIT Press Cambridge, Massachusetts, London, England 2001, p11

Rajchman, J. (2000) . Constructions, The MIT Press Cambridge, Massachusetts, London, England

Deleuze, G. (1986) . Foucault, University of Minnesota Press, Minneapolis.

Kwinter, S. (1993) . Soft systems. In B. Boigon (Ed), Culture lab 1 (pp.210-216). Princeton architectural press.

DeLanda, M. (2005) . Space: extensive and intensive, actual and virtual. In I. Buchanan & G. Lambert (Ed), Deleuze connections, Deleuze and space, Edinburgh University Press, 2005.

Wagensberg, J. (2003) . Synergy. In The metapolis dictionary of advanced architecture, Actar, Barcelona, 2003.

Mark Jackson, diagram of the fold, the actuality of virtual architecture, retrieved from

super|white|structure @ PublicCity

2011-10-14T09:05:00.000-07:00

want to know more about the project? follow the link

Έκθεση Αρχιτεκτόνων στην πινακοθήκη Κατσίγρα

2011-09-30T03:26:00.000-07:00

Από τις 29/9 στην πινακοθήκη/μουσείο Κ.Ι. Κατσίγρα στη Λάρισα, περιοχή Νεάπολης, φιλοξενείται έκθεση με εικαστικά έργα αρχιτεκτόνων που εργάζονται στη Λάρισα. Η έκθεση θα διαρκέσει 10 ημέρες περίπου.

Υπάρχει πολύ όμορφη κάλυψη μέσα από 360φωτογραφίες την οποία έκανε ο φίλος Βασίλης Τριανταφύλλου. Ακολουθεί το λίνκ /|\ Στο τέλος του ποστ υπάρχει εμ-μπεντιτ το πανοραμα.
Επίσης το λινκ για το ιβεντ στο φέισμπουκ. /|\

Art Exhibition By Larisa Architects 3 Greece in Greece

σημειώσεις|ανάλυση του architecture and disjunction του bernard tschumi

2011-09-26T01:54:00.000-07:00

Bernard Tschumi, architecture and disjunction, MIT press, 1996

mickey advices

2011-09-25T23:24:00.000-07:00

1. know your audience
2. wear your guests, shoes, that is, don't forget the human factor
3. organize the flow of people and ideas
4. create a 'wienie' (visual magnet)
5. communicate with visual literacy
6. avoid overload-create turn-ons
7. tell one story at a time
8. avoid contradictions-maintain identity
9. for every ounce of treatment provide a ton full of treat
10. keep it up

(το βρηκα σε κάτι σημειώσεις μου οι οποίες γραφτηκαν πιθανοτατα γυρω στο 2002, ισως να το πηρα από το βιβλίο προτζεκτ ον δε σιτι, μου φανηκε απλα ειρωνικο)

Διαγωνισμός Ανάπλασης όψεων: Δ.Αρεοπαγίτου ’08, ειδική μνεια

2011-08-18T06:29:00.000-07:00

Διαγωνισμός ανάπλασης όψεων: Δ.Αρεοπαγίτου '08 (διοργάνωση Greek architects)
(Τιμήθηκε με ειδική μνεια)
συνεργάτες: Δρόσου Ελίνα (dARCH studio), Καρκατσέλας Νίκος, Μόρας Αντώνιος

Σύντομη περιγραφή.

Η σχεδιαστική πρόταση επικεντρώνεται γύρω από την εννοιολογική εγγενή για την ακρόπολη σύλληψη της κίνησης και τον τρόπο που αυτή μετασχηματίζεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτό που επιδιώκεται μέσω της προτεινόμενης κατασκευής, είναι η ώσμωση του αρχαίου περιπάτου, του περιπάτου της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων και του περιπάτου μέσα στο νέο μουσείο της ακρόπολης. Παράλληλα η επιθυμία για έμμεση αποκατάσταση της θέας του βράχου από το ΝΜΑ οδηγεί στη χρήση δομικών στοιχείων που έρχονται σε άμεσο διάλογο με το βράχο και τον αρχαιολογικό χώρο.

Η πρσέγγιση της κατασκευής επιδιώκεται μέσα από τις έννοιες της στροφής (προγραμματικά) και της μεταβολής (προγραμματικά αλλά και στο επίπεδο των υλικών που χρησιμοποιούνται).

Προτείνεται μία υπαίθρια κατασκευή η οποία αποτελείται από:
1. ράμπες | δημιουργούν ένα νέο καθ'ύψος περίπατο, που φέρει χαρακτηριστικά των τριών γειτονικών περιπάτων. Οι κινήσεις των ραμπών, μέσω ενός χειρισμού στροφής σε επίπεδο χάραξης εναρμονίζονται:
α. με τον Παρθενώνα, β. τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και γ. το ΝΜΑ.
2. επιδερμίδες | τρεις αιωρούμενες επιφάνειες, κατασκευασμένες από διάτρητα φύλλα χαλκού σε μεταλλικο σκελετό, ακολουθούν τις χαραξεις των ραμπών και περιβάλλουν τις κινήσεις. Το κάτω τμήμα τους στρέφεται κατακόρυφα ελευθερώνοντας στο επίπεδο του εδάφους, όσο το δυνατό περισσότερο χώρο στον περιβάλλοντα χώρο του ΝΜΑ. Οι τρεις επιφάνειες παρουσιάζουν ανοίγματα τα οποία επιτρέπουν στην αναριχώμενη φύτευση να διαχυθεί προς το εξωτερικό της κατασκευής και δίνουν στον επισκέπτη τη δυνατότηταοπτικής αντίληψης του ευρύτερου περιβάλλοντος και οπτκής επαφής με το ΝΜΑ από διάφορες γωνίες.
Η κατασκευή τους στοχεύει:
α. στην υποστήριξη αναρριχόμενων φυτών, τόσο στην πλευρά που είναι ορατή από το μουσείο όσο και στο εσωτερικό τους. Άμεσα αποκαθίσταται η μη-ορατη πλευρά του βράχου, τόσο μέσω του πρασσίνου που φερουν και της εποχιακής μεταβολής αυτού, όσο και μέσω της φυσικής γήρανσης του χαλκού και της επικείμενης μη ομοιόμορφης χρωματικής μεταβολής του.
β. στην χρήση οθονών και σύγχρονων εργαλείων έκφρασης και παρουσίασης εσωτερικά της κατασκευης που συνδέουν την εμπειρία της ακρόπολης με την εποχή μας προσφέροντας μια ιδιαίτερη εμπειρία του περιπάτου.
3. Αντιρήδες | αποτελούν το στατικό φορέα της αιωρούμενης κατασκυής και φέρουν μαρμάρινη επένδυση με χρωματική αναφορά στο βράχο της ακρόπολης αλλά και στο γειτονικό κτιριο βάιλερ. Οι θέσεις αυτών είναι ευέλικτες σε επίπεδο θεμελίωσης κρατώντας ανοιχτό το ενδεχόμενο των μελλοντικών αναγκών εκσκαφών που δύναται να προκύψουν.
4. φύτευση | καθιστά ασαφή τα όρια της προτεινόμενης κατασκευής και συνδέει οργανικά αυτή με τον περιβάλλοντα χώρο περιπάτου του μουσείου.

Η χρήση επιφανειών διάτρητου χαλκού και της φύτευσης επιτυγχάνει φυσικό ηλιασμό και αερισμό αλλά και προυποθέσεις ιδιωτικότητας στα διατηρητέα κτίρια εξασφαλίζοντας τη λειτουργικότητα αυτών. Τα διατηρητές κτίρια είναι ημι-ορατά από το μουσείο, ωστόσο δίνεται η δυνατότητα στον περιπατητη να έχει ολοκληρωμενη εικόνα αυτών μέσω συγκεκριμένων σημείων θέασης από τα κατακόρυφα ανοίγματα στο εσωτερικό της κατασκευής.
Το έδαφος κάτω από το χώρο επέμβασης ανασηκώνεται και δημιουργεί το επίπεδο της εισόδου.
Η κίνηση στην κατασκευή είναι ανοδική μέσω των ραμών και περιστροφική γύρω πό τις διάτρητες επιδερμίδες.
Φτάνοντας στο ανώτερο επίπεδο ο περιηγητής έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει προβολές στον τυφλό τοίχο του κτιρίου 19 και κατόπιν να προσγειωθεί μέσω ανελκυστήρα κάτω από το επίπεδο του εδάφους στην έξοδο, προς το χώρο περιπάτου του μουσείου.

concept και context + otherness

2011-08-11T00:59:00.000-07:00

vernacular|follies|palaiopirgos shell house

2011-07-17T07:00:00.000-07:00

vernacular|follies|LArissa

2011-07-16T09:52:00.001-07:00

συμμετοχή στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την πλατεία κοζάνης

2011-06-01T01:36:00.000-07:00

Ομάδα εργασίας:Μόρας Α., Σακκάς Αθ., Αντωνίου Κων/νος.
Χρόνος μελέτης: Ιούλιος 2010.

1:200 κάτοψη και επεξήγηση ιδέας 1:100 κάτοψησχέδια τομών

φωτορεαλιστικά και οικοδομικές λεπτομέρειες

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

1. Αποτίμησητηςυφιστάμενης κατάστασης.

Η Κοζάνη είναι μία πόλη με έντονη δημογραφική ανάπτυξη η οποία εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί και από την οικοδομική δραστηριότητα στην περιοχή. Δε θα υπερέβαλε κανείς αν συνυπολογίζοντας τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που εδρεύουν στην πόλη, χαρακτήριζε την Κοζάνη ως κύριο μοχλό για την ανάπτυξη στη δυτική Μακεδονία.
Η ραγδαία ανάπτυξη της πόλης έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στον αστικό ιστό. Η έλλειψη συνεκτικού και εννιαίου σχεδιασμού είχε σαν αποτέλεσμα μία πόλη πολεοδομικά δαιδαλώδη με μοναδικό σημείο προσανατολισμού το γειτονικό βουνό. Ωστόσο ακόμη και αυτό πολλές φορές αποδεικνύεται αδύνατο να βοηθήσει λόγω της πυκνής δόμησης στο κέντρο της πόλης (ΣΔ που φτάνει εως και το 5).
Η πλατεία Nίκης με τη σειρά της φέρει αντιπροσωπευτικά τα σημάδια αυτής της εξέλιξης. Πλημελής και αποσπασματικός σχεδιασμός, με χρήση υλικών τα οποία αδυνατούν να προσδώσουν χαρακτήρα στην πλατεία. Η πλατεία είναι γεμάτη με παρεμβάσεις που σκοπό είχαν να επιλύουν μικρά προβλήματα χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψη η συνολική εικόνα αυτής.
Αυτό το bricollage είναι ιδιαίτερα εμφανές στο νότιο τμήμα της πλατείας, μπροστά από το δημαρχείο με την τελευταία επέμβαση αλλά ακόμη χειρότερη είναι η εικόνα μπροστά στο
κωδωνοστάσιο το οποίο έρχεται σε επαφή με τον υπόλοιπο δημόσιο χώρο εντελώς αμήχανα, με υλικά τα οποία είναι χρωματικά παραπλήσια με αποτέλεσμα τη σύγχηση. Ωστόσο το κωδωνοστάσιο είναι βαθιά χαραγμένο στην κοινωνική συνείδηση της πόλης παρά την πλημμελή αντιμετώπιση του σχεδιαστικά, είναι δε τόσο χαρακτηριστικό που η αναφορά σε αυτό δε γίνεται ως κτίσμα βοηθητικό της μητρόπολης αλλά ως ρολόι, Μαμάτσειο (από το όνομα του δωρητή του). Η φυσική παρουσία της κατασκευής ξεπερνά τη ιστορικά λειτουργική του σημασία. Το πρώτο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι ότι τα χωρόσημα της πόλης βρίσκονται στο νότιο μέρος της πλατείας (Μητρόπολη, Μαμάτσιο, Δημαρχείο) και παρόλα αυτά οι κύριες εκδηλώσεις (με εξαίρεση τη χωροθέτηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου) εξυπηρετούνται από το βόρειο τμήμα της πλατείας (χωροί, χώρος επισήμων κατά τις παρελάσεις, πολιτικές, στρατιωτικές, αποκρεών...).
Η κύρια επιφάνεια της πλατείας χαρακτηρίζεται από κλειστότητα περιμετρικά, με τα δέντρα και τα περιφραγμένα παρτέρια να παραπέμπουν στον τρόπο χειρισμού των δημόσιων χώρων στο μεταίχμιο μεταξύ των δεκαετιών 70 και 80. Η τοποθέτηση καθιστικών περιμετρικά κορυφώνει την αδημονία κάθε επισκέπτη για ένα γεγονός στο κέντρο αυτής, το οποίο ποτέ δε συμβαίνει. Η πλατεία διασχίζεται με σταυρωειδείς συνήθως κινήσεις οι οποίες αντιβαίνουν στους άξονες που έχουν προσδιοριστεί σε αυτή. Η τοποθέτηση του χώρου εκδηλώσεων στο βορειοανατολικό τμήμα της πλατείας (με την περίφραξη του περιμετρικά με πράσινο) εγκλωβίζει ακόμη περισσότερο τον πεζό σε μία εσωτερική κίνηση με μοναδικά ερεθίσματα τις παρακείμενες βρύσες οι οποίες ωστόσο δεν αναδεικνύουνται λόγω της υπερβολικής χρήσης της πέτρας ως επικάλυψη και επένδυση σχεδόν σε κάθε σημείο της πλατείας. Ακόμη και η διαφοροποίηση της επίστρωσης στο χώρο εκδηλώσεων αναιρείται από την επαναληψη του άτακτα και σε άλλα σημεία της πλατείας με σαφώς διαφορετική λογική και λειτουργία.

Συμπεραίνουμε άρα ότι οφείλουν να διευκολυνθούν οι κινήσεις που προφανώς περιμένει κανείς σε ένα χώρο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά και που δεν είναι άλλες από αυτές που επιβάλουν οι φυγές του αστικού ιστού σε συνδυασμό με τη λογική ανάδειξης μέσω της διευκόλυνσης της θέασης στα υφιστάμενα χωρόσημα. Επίσης καθίσταται προφανές ότι οφείλει να σηματοδοτηθεί ο χώρος των εκδηλώσεων με τρόπο μοναδικό για την πλατεία.
Τέλος αξίζει να γίνει μία αναφορά στα μέτωπα που περιβάλλουν την πλατεία Νίκης. Ο άξονας βορά νότου σηματοδοτείται από νεοκλασσικά κτίσματα με εκλεκτικιστικά στοιχεία (δημαρχείο, κτίριο εθνικής τράπεζας) καθώς και από την παρουσία του μαμάτσειου και της μητρόπολης η οποία αποτελεί πρακτικά ένα υπόλειμμα όψης για κάποιον που επισκέπτεται για πρώτη φορά το χώρο. Το δυτικό μέτωπο της πλατείας χαρακτηρίζεται από το εκλεκτικιστικό Ερμιόνειο, ενώ τα διπλανά σε αυτό κτίσματα είναι τυπικά εργολαβικά (ευτύχημα αποτελεί το μεγάλο δέντρο στη δυτική πλευρά της πλατείας). Ανατολικά με εξαίρεση το κτίριο της στρατιωτικής λέσχης τα υπόλοιπα κτίρια αποτελούν αισθητικό πρόβλημα για την Νίκης. Οι όψεις κάποιων εξ αυτών έχουν αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό από τις παράνομες ταμπέλες που το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να ελπίζει κανείς είναι η επαναφορά τους στην αρχική τους κατάσταση όποια κι αν ήταν αυτή. Χαρακτηριστική είναι η όψη των κτιρίων απέναντι από το δημαρχείο η οποία είναι τόσο άναρχη και κατατμημένη που προκαλεί σχεδόν ταραχή. Πιστεύουμε ότι η αποκατάσταση των ανατολικών όψεων στην αρχική τους κατάσταση, με την εφαρμογή παράλληλα νομοθεσίας, η οποία θα ελέγχει το μέγεθος των διαφημιστικών πινακίδων, οι οποίες θα περιορίζονται εντός των διαστάσεων της βιτρίνας, είναι η μόνη λύση για ποιοτική αναβάθμιση της εικόνας της πλατείας στο σύνολο της.

2. Περιγραφήτης αρχιτεκτονικής πρότασης.

Αν η Αθήνα είναι η πόλη του Κλασσικού, η Θεσσαλονίκη μία πόλη Βυζαντινών καταβολών, η περιοχή της Κοζάνης χαρακτηρίζεται από ένα ιδιότυπο λαικά χωνευμένο μπαρόκ. Η άνθηση της περιοχής μέσω του εμπορίου κατά τον 17ο αιώνα είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή στοιχείων από την Ευρώπη της εποχής. Τα στοιχεία αυτά δεν αφομοιώθηκαν αυτούσια αλλά αντίθετα υιοθετήθηκαν ως αναφορές διακοσμητικές οι οποίες πλαισιώναν μορφές γνωστές ήδη μέσα από τη βυζαντινή και μακεδονίτικη παράδοση. Το μορφολογικό αμάγαλμα που προκύπτει είναι χαρακτηριστικό στους ξυλόγλυπτους ρόδακες της μητρόπολης καθώς και στα ξυλόγλυπτα ταβάνια των αρχοντικών της περιοχής όπως του Λασσάνη.
Το «Κοζανήτικο μπαρόκ», η πολυπλοκότητα στον χειρισμό του καννάβου στα παραπάνω παραδείγματα αποτέλεσε το μορφολογικό ερέθισμα στον χειρισμό και ανάδειξη της πλατείας ως μοναδικού αντικειμένου άμεσα συσχετιζόμενου με το ιστορικό και αρχιτεκτονικό του συγκείμενο. Ο χειρισμός των αστικών φυγών του ιστού στην επιφάνεια της πλατείας θεωρήσαμε ότι μπορούσε να γίνει διαχειρίσιμος με κανόνες που προέρχονται από αυτή την ιστορική πρακτική η οποία τολμηρά αψηφούσε καννάβους, κανονικότητες και συμβάσεις μαθηματικών περιγραφών προς ώφελος μίας κλίμακας ανθρώπινης που αψηφά τα σκληρά όρια, είτε αυτά είναι μορφικά, είτε λειτουργικά. Με αυτό τον τρόπο συμβολικά η πλατεία Νίκης γίνεται κέντρο όχι μόνο κατ’ όνομα της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής καθώς επαναδιαπραγματεύεται σχέσεις ιστορικά άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανάπτυξη και άνθηση της περιοχής.
Σε πρώτη φάση θεωρήσαμε απαραίτητο να αναδείξουμε τον άξονα βορρά-νότου της πλατείας με σκοπό την παράλληλη ανάδειξη των ιστορικών κτιρίων και χωροσήμων που την πλαισιώνουν. Αυτό γίνεται δυνατό μέσα από ήπιες μεταφυτεύσεις και εργασίες υποβάθμισης γύρω από το κωδωνοστάσιο. Απαραίτητη θεωρήθηκε η μονοδρόμηση της προέκτασης του πεζοδρόμου Γκοβεδάρων με παράλληλο περιορισμό του πλάτους του δρόμου στο ελάχιστο επιτρεπτό και μεταφορά της στάσης ταξί επί της Τσόντσα. Στην επιφάνεια που προκύπτει οργανώνεται ένα εννιαίο ηρώο συγκεντρώνοντας εκεί τα υπάρχοντα έργα τέχνης, αδριάντες και αγάλματα. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται μνημειακότητα και εν δυνάμει λειτουργική αυτονομία του χώρου. Ταυτόχρονα, εκατέρωθεν ανατολικά και δυτικά διαμορφώνονται δύο ζώνες. Η δυτική στην οποία με την προσθήκη πέργκολας οργανώνονται οι από την προκύρηξη χώροι τραπεζοκαθισμάτων και η ανατολική στην οποία επιλέγουμε να πυκνώσουμε τη φύτευση με σκοπό να δημιουργήσουμε ένα οπτικό όριο μπροστά από τις άσχημες όψεις των κτιρίων στη σκληρότητα των οποίων αντιπαραβάλλουμε μαλακά υλικά, υδάτινα στοιχεία και ήπιες διαδρομές που οργανώνονται γύρω από κατάφυτα καθιστικά τα οποία είναι προσανατολισμένα με βάση τα κτίρια ενδιαφέροντος της πλατείας, όπως αυτά περιγράφηκαν πιο πάνω.
άξονας βορρά-νότου
Με την ανάδειξη του άξονα μεταφέρεται ο χώρος εκδηλώσεων νοτιότερα στη συμβολικά και ουσιαστικά καρδιά της πλατείας η οποία αποτελεί και το σημείο αυτής που συγκεντρώνει τις περισσότερες οπτικές φυγές του ιστού καθιστώντας την εκ των πραγμάτων περίοπτη. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται κάθε εκδήλωση να είναι ορατή από το δυνατόν περισσότερα σημεία του κέντρου επιτρέποντας τη συνάθροιση περισσότερων πολιτών, ενώ ταυτόχρονα εργασίες υποστήριξης και εξοπλισμού ανάλογα με την περίσταση να ενοχλούν κατά το δυνατόν λιγότερο τους καθημερινούς χρήστες της πλατείας. Το χρώμα της επίστρωσης επιλέγεται να παραπέμπει σε αυτό της καρδιάς σε συμβολικό επίπεδο αλλά και στον κρόκκο (σαφράν), προιόν της περιοχής διάσημο ανά τον κόσμο.
Αναγνωρίζοντας τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα και σημασία που αποδίδουν οι επισκέπτες και οι μόνιμοι κάτοικοι της Κοζάνης στο «ρολόι» χρησιμοποιούμε τις διαστάσεις του ως μία μορφη προσανατολισμένου μέτρου με σκοπό τη χωρική κατανομή της πλατείας σε τρία διαφορετικά επίπεδα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με κλίμακες και ράμπες για ΑΜΕΑ.
προσανατολισμένο μέτρο
Η υιοθέτηση των υπάρχοντων οπτικών φυγών επιτυγχάνει την αστική συνέχεια εντός ενός κατακερματισμένου ιστού προσδίδοντας του συνέπεια, φιλικότητα στην αναγνώριση και
σημεία φυγής
Η αντιστιξη μέσω της χρήσης των μαλακών υλικών και των υδάτινων στοιχείων αναδεικνύει ερεθίσματα τα οποία προσκαλούν σε έναν διαφορετικό τρόπο ανάγνωσης της πόλης κυρίως, μέσω της διατάραξης του ρυθμού της η οποία επιτυγχάνεται και από τα ηχητικά ερεθίσμτα όπως αυτά προκύπτουν από τον γνώριμο ήχο του νερού. Ο συνδυασμός αυτών δε καθιστά τα καθιστικά στην ανατολική πλευρά της πόλης πολύτιμα κατά τους καλοκαιρινούς μνήμες με την έντονη ζέστη καθώς μπορούν φιλοξενήσουν και να ξεκουράσουν τους περαστικούς.

3. Η βιοκλιματική παράμετρος.

Το κλίμα της περιοχής είναι ηπειρωτικό με ψυχρούς και ξηρούς χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στους ισχυρούς ανέμους που πνέουν από τα βορειοδυτικά κατά μήκος της Τσόντσα και προς την Πανδώρος. Για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του αέρα προτείνεται μεταλλικό στέγαστρο –πέργκολα (ελαφριά κατασκευή) που σε συνδυσμό με πύκνωση της φύτευσης (λεύκες) μπροστά από το Ερμιόνειο από τη μία πλευρά μετριάζουν την πνοή του ανέμου και εξαιτίας των προσανατολισμένων τμημάτων της πέργκολας επιτυγχάνεται παροχέτευση του αέρα προς τα επάνω κατεύθυνση που δεν ενοχλεί τους περαστικούς, ενώ κατά τη θερινή περίοδο σκιάζουν κατά τις μεσημεριανές και πρωινές ώρες τους χώρους τραπεζοκαθισμάτων.
Η υιοθέτηση αυτών των παθητικών μέσων θα έχει σαν αποτέλεσμα την εξοικονόμηση ενέργειας αλλά και τον περιορισμό της ηχητικής όχλησης που αποδίδεται στα κλιματιστικα που χρησιμοποιούνται ευρέως. Η πύκνωση της φύτευσης στην ανατολική πλευρά της πλατείας παράλληλα με τη λειτουργία υδάτινων στοιχείων αποσκοπεί στη δημιουργία μικροκλίματος το οποίο θα ωφελήσει ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες ενώ η φύτευση παράλληλα θα προστατεύει τα γειτονικά κτίρια από τον ήλιο στη δύση ο οποίος δημιουργεί και θαμπώματα επικίνδυνα και για την κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην οδό Μελά.
Επί της οδού Ειρήνης στο πεζοδρομημένο κομμάτι δυτικά του Μαμάτσιου προτείνεται κατά μήκος η τοποθέτηση βιβλιόσχημων καθιστικών από διάτρητη λαμαρίνα τα οποία αποσκοπούν στη μετρίαση της έντασης του ανέμου κατά μήκος του πεζοδρόμου.
βιβλιόσχημα καθιστικα Τέλος όλα τα υλικά που προτείνουμε να χρησιμοποιηθούν στην πλατεία προέρχονται από την άμμεση περιοχή με σκοπό την μείωση των ρύπων κατά τις μεταφορές, ενώ η πέτρα που αποξηλώνεται επαναχρησιμοποιείται δημιουργικά σε άλλες κατασκευές ξαναδίνοντας της πνοή.
σημεία «χωρόσημα» της πλατείας. Στα πλαίσια της ανάπλασης τα καθιστικά επανασχεδιάζονται και επαναπροσδιορίζεται η θέση τους σε σχέση με τα σημεία αναφοράς. Τα νέα καθιστικά δημιουργούν μια συνισταμένη φορά οπτικής επαφής με αυτά και παράλληλα επενδύονται με νέα υλικά και αποκτούν και λειτουργικότητα. Αποκτώντας τα ίδια το χαρακτήρα του σημείου αναφοράς οδηγούν τον επισκέπτη από μια νέα οπτική ματιά. (κατασκευαστική παγκάκι). Ακόμα ένα χαρακτηριστικό που έχουν τα νέα καθίσματα έχει να
κάνει με τα υλικά που χρησιμοποιούνται. Τόσο στα «συμβατικά» όσο και στα υπόλοιπα (βλέπε φωτορεαλισμό) νέα υλικά όπως διάτρητες γαλβανισμένες λαμαρίνες αλλά και το τοπικό μάρμαρο Κοζάνης κυριαρχούν μαζί με το ξύλο. Ακόμα και ο τρόπος που αυτά τοποθετούνται δίνει μια νέα εικόνα στο χώρο. Στα παγκάκια οι μεγάλες επιφάνειες που λειτουργούν ως πλάτες ταυτόχρονα είναι και χώροι έκθεσης αλλά και επιφάνειες που αποτρέπουν τη συνεχή ροή του ανέμου και αποκτούν έτσι και
βιοκλιματικό χαρακτήρα επηρεάζοντας με αυτό τον τρόπο και το μικροκλίμα της πλατείας. Η πέργκολα χρησιμοποιείται τόσο γα στέγαση στο δυτικό κομμάτι της πλατείας όσο και ως σύστημα διαχείρισης του αέρα που κατεβαίνει και διαχέεται μέσα στην πλατεία. Είναι μια εναλλακτική στη λειτουργία της πλατείας όπως αυτή που παρουσιάζεται στην ακριβώς απέναντι πλευρά με τα φυτά και το υγρό στοιχείο.
Κυρίαρχη θέση στην πλατεία έχουν οι τωρινές φυτεύσεις με τρόπο όμως που περισσότερο υποδηλώνει τη λογική της εποχής που πραγματοποιήθηκε παρά την πραγματική ανάγκη
της πλατείας. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα καιρικά δεδομένα που ισχύουν στην περιοχή αλλά και τον θόρυβο ηχητικό και οπτικό από την ανατολική πλευρά της πλατείας νέες δενδροφυτεύσεις πραγματοποιούνται ενώ οι υφιστάμενες διατηρούνται και διαμορφώνονται. Όπου είναι απαραίτητο γίνονται και μεταφυτεύσεις έτσι
ώστε να δημιουργηθούν οι απαιτούμενες οπτικές φυγές ανάμεσα στα δέντρα προς τα κύρια κτίρια – «χωρόσημα» αλλά και να ανοίξει ο χώρος. Όλο αυτό το σύστημα πρασίνου που πραγματοποιείται γύρω από την πλατεία επηρεάζει δραστικά το μικροκλίμα της περιοχής. Σε συνδυασμό με το υγρό στοιχείο που σχεδιάζεται και πραγματοποιείται εκεί αλλά και σε άλλα κύρια καθιστικά, τους θερινούς μήνες ο χώρος είναι πολύ πιο βιώσιμος με καλύτερη θερμική άνεση και ποιότητα αέρα.(βλέπε φωτορεαλισμό).

4. Τεχνικά χαρακτηριστικά.

Η συνολική επιφάνεια της υπό διαμόρφωση πλατείας είναι περίπου 5000 τετραγωνικά μέτρα. Οι παρεμβάσεις που πραγματοποιούνται αφορούν στοιχεία εξοπλισμού, τη φύτευση, τα διάφορα δίκτυα και τον ηλεκτροφωτισμό καθώς επίσης και τα υλικά που τοποθετούνται και επαναπροσδιορίζουν το χαρακτήρα της πλατείας. Τα στοιχεία εξοπλισμού είναι τα καθιστικά – παγκάκια, τα τραπεζοκαθίσματα, τα φωτιστικά σώματα και μια πέργκολα στέγασης – σκίασης, η οποία παρουσιάζει και ορισμένα βιοκλιματικά χαρακτηριστικά κυρίως ως προς τη σχέση της με τους τοπικούς ανέμους και τη διαχείριση των ρευμάτων που δημιουργούν. Η φύτευση γενικά αναφέρεται στις υπάρχουσες δενδροφυτεύσεις αλλά και στις νέες όπως αυτές προκύπτουν μετά από τις εκτεταμένες παρεμβάσεις στο χώρο της πλατείας. Παρά τις εκτεταμένες παρεμβάσεις στον ευρύτερο χώρο της πλατείας τα περισσότερα δίκτυα, όπως το ηλεκτρικό και το αποχετευτικό δεν επηρεάζονται σημαντικά με εξαίρεση το δίκτυο του φωτισμού. Αυτό δεν αλλάζει σε ότι αφορά τη χάραξη του δικτύου αλλά σε ότι αφορά το σύστημα του φωτισμού. Νέοι λαμπτήρες τοποθετημένοι σε νέες βάσεις δημιουργούν μια εντελώς διαφορετική εικόνα στο χώρο της πλατείας. Σημαντικές αλλαγές γίνονται και στα υλικά που χρησιμοποιούνται στις δαπεδοστρώσεις του χώρου. Στη συνέχεια παρουσιάζεται αναλυτικά το σύνολο των παρεμβάσεων που αναφέρθηκαν.
Στην πλατεία χρησιμοποιούνται καθιστικά – παγκάκια στα οποία εμφανίζεται μια σχετική συγκέντρωση ανθρώπων κυρίως σε αυτά που βρίσκονται σε σκιερά μέρη κατά τους θερινούς μήνες οπότε και εξασφαλίζεται μια σχετική θερμική άνεση. Τα καθίσματα αυτά βρίσκονται σε θέσεις οι οποίες είναι αποπροσανατολισμένες σε σχέση με τα χαρακτηριστικά κτίρια – Στην πλατεία υπάρχει ένα πολύ μεγάλο σύστημα δικτύων που αφορούν ύδρευση, αποχέτευση, ηλεκτροδοτήσεις, τηλεθέρμανση, τηλεφωνικές γραμμές και άλλα. Η παρέμβαση που γίνεται αφήνει ανέπαφο σχεδόν στο σύνολο του αυτό το σύστημα δικτύων. Εκεί που υπάρχουν σημαντικές αλλαγές είναι το σύστημα του ηλεκτροφωτισμού. Η πλατεία ακόμα και σήμερα ως κέντρο της πόλης χρησιμοποιείται για τις διάφορες εκδηλώσεις είτε αυτές είναι πολιτιστικές είτε είναι πολιτικές, είτε είναι θρησκευτικού περιεχομένου. Η ανάγκη για ένα νέο σύγχρονο τρόπο φωτισμού οδηγεί στο σχεδιασμό εκ νέου φωτιστικών σωμάτων που η χρήση τους να μπορεί να μεταβάλλεται ανάλογα με τις ανάγκες. Με κεφαλές φωτισμού που μπορούν να στρέφονται φωτίζοντας κάθε φορά διαφορετικά σημεία, διαμορφώνεται νέα κατάσταση φωτισμού.
Το σύνολο της παρέμβασης περιλαμβάνει την αποξήλωση και τοποθέτηση νέων υλικών σχεδόν στο σύνολο της επιφάνειας. Ωστόσο το παλιό υλικό επαναχρησιμοποιείται και παραμένει ως ανάμνηση στο χώρο. Βασικά η σχιστολιθικού τύπου πλακόστρωση αντικαθίσταται από νέο χυτό μπετό το οποίο στην κεντρική του θέση έχει και χρωμοσήμανση για να προσδιορίζεται η διαφορετικότητα της λειτουργίας του. Στους χώρους που λειτουργούν τα καθιστικά χρησιμοποιείται τοπικό μάρμαρο ενώ ένα πολύ μεγάλο τμήμα της πλατείας καλύπτεται από μάρμαρο που εμφανίζει χρωματικά νερά. Μεγάλες επιφάνειες πρασίνου είναι βατές τοποθετώντας κυβόλιθους οι οποίοι σχηματίζουν έναν ιδιότυπο κάναβο. Τέλος υπάρχουν αμιγείς ζώνες πρασίνου εκεί όπου έχουμε και δενδροφυτεύσεις.

εμπορικο και βιομηχανικο επιμελητηριο θεσπρωτιας

2011-05-20T22:46:00.000-07:00

Εμπορικό και βιομηχανικο Επιμελητήριο Ηγουμενίστας
(1ο Βραβείο στα πλαίσια του σχετικού πανελλήνιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού)
συνεργάτες: Αβραμίδης Κων/νος, Μόρας Αντώνιος, Κατερίνα Σμυρόγλου) (Η οικοδομική άδεια του κτιρίου έχει ήδη εκδοθεί και η υλοποίηση του κτιρίου βρίσκεται στη φάση της επιλογής αναδόχου κατασκευαστή. Η μελέτη του κτιρίου δημοσίευτηκε στο περιοδικό Αρχιτεκτονικά Θέματα 43/2009)

Σύντομη περιγραφή: Ένα κτήριο που σέβεται τις υπάρχουσες χαράξεις του αστικού ιστού, ενώ την ίδια στιγμή αντιπαραβάλλει έναν ήπιο μα γνήσιο μορφολογικό μετασχηματισμό στον υπάρχοντα δομημένο χώρο. Συνθετικές αρχές: Η ενοποίηση των δύο ελεύθερων μετώπων, πράξη η οποία υπογραμμίζει το δημόσιο χαρακτήρα του κτηρίου. Η ανάγνωση του κτηρίου από έξω προς τα μέσα (πρόσοψη), και η προβολή των χρήσεων από μέσα προς τα έξω (πίσω όψη), δίπολο που θα ενίσχυε πιθανόν πολλαπλές αναγνώσεις. Οι λειτουργικές ανάγκες οδήγησαν στην οργάνωση του κτηρίου σε τρεις διαφορετικές χωρικές ενότητες, οι οποίες αναπτύσσονται σε τρεις νοητούς όγκους: βοηθητικές λειτουργίες και κάθετη επικοινωνία, κινήσεις και κύριες χρήσεις.

στάθμη +0.60m

στάθμη +6m (χώρος εκδηλώσεων, αμφιθέατρο)στάθμη +10m (γραφεία στελεχών, αίθουσα συνεδριάσεων διοικητικου συμβουλίου)

αξονομετρικές τομές

όψεις Περαιβού

όψεις Κύπρου
entrance foyer
foyer χώρου αμφιθεάτρου
entrance foyer

Θέση Γηπέδου

Το υπό διαπραγμάτευση οικόπεδο, που βρίσκεται μεταξύ των οδών Κύπρου και Περαιβού, υπάγεται στην Ά Ζώνη του Πολεοδομικού Σχεδίου του Δ. Ηγουμενίτσας.

Έκταση Γηπέδου

Μετά από επιτόπιο έλεγχο, διαπιστώθηκε ότι το εμβαδόν του οικοπέδου, όπως αυτό ορίζεται από τις όμορες ιδιοκτησίες και από τις ρυμοτομικές γραμμές των οδών Κύπρου και Περαιβού, είναι 335 τ.μ.. Ως επακόλουθο και σύμφωνα με τον Γ.Ο.Κ. προκύπτει:

- επιτρεπόμενη δόμηση (σ.δ. 2.73) : 335 τ.μ. x 2.73 = 914.55 τ.μ.

- επιτρεπόμενη κάλυψη 70% : 335 τ.μ. x 0.7 = 234.5 τ.μ.

Περιγραφή Πρότασης

Τα κυρίαρχα μορφολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής και η παράλληλη επιθυμία για εναρμόνιση με τον γειτνιάζοντα αστικό ιστό, επηρέασε σημαντικά τις συνθετικές αποφάσεις. Υπό αυτή τη συλλογιστική, δημιουργήθηκε ένα κτίριο το οποίο σέβεται τις υπάρχουσες χαράξεις, ενώ την ίδια στιγμή αντιπαραβάλλει μία ήπια μα γνήσια αντιπαράθεση με τον υπάρχοντα δομημένο χώρο.

Συνθετική αρχή υπήρξε η ανάγνωση του κτιρίου από έξω προς τα μέσα (επί της οδού Κύπρου), και η προβολή των χρήσεων από μέσα προς τα έξω (επί της οδού Περαιβού), δίπολο που θα ενίσχυε πιθανόν πολλαπλές αναγνώσεις. Ένας από τους βασικούς γνώμονες κατά τη συνθετική διαδικασία υπήρξε η ενοποίηση των δύο ελεύθερων μετώπων επί των οδών Κύπρου και Περαιβού, πράξη η οποία υπογραμμίζει το δημόσιο χαρακτήρα του κτιρίου. Οι λειτουργικές ανάγκες οδήγησαν στην οργάνωση του κτιρίου σε τρεις διαφορετικές χωρικές ενότητες, οι οποίες αναπτύσσονται σε τρεις όγκους. Ο πρώτος παραλαμβάνει τις βοηθητικές λειτουργίες και την κάθετη επικοινωνία, ο δεύτερος περιγράφει και οριοθετεί τις κινήσεις και ο τρίτος, κατά σειρά, περιέχει τις κύριες χρήσεις.

Πιο συγκεκριμένα, ο όγκος της κάθετης επικοινωνίας και των βοηθητικών λειτουργιών, στρέφεται κατά ένα τμήμα του, ακολουθώντας την κλίση του γειτνιάζοντος κτιρίου, επιλογή που νομιμοποιεί την αυτονόμησή της κατακόρυφης σύνδεσης, οδηγώντας σε μία ελεύθερη πορεία που διασχίζει και ενοποιεί όλο το κτίριο. Ο ενδιάμεσος όγκος των κινήσεων, ευθύγραμμος και αυστηρός, διαχωρίζει τις βοηθητικές από τις κύριες λειτουργίες, και την ίδια στιγμή αποτελεί το υπόβαθρο για τη σύνδεση των δύο δρόμων. Η υποχώρηση των πλακών από τη γυάλινη πρόσοψη και η επακόλουθη δημιουργία διάκενου μεταξύ αυτών, υπογραμμίζει την υποβόσκουσα ιδέα περί της ανάγνωσης του κτιρίου και των κινήσεων που λαμβάνουν χώρα εντός του, από τον εξωτερικό περιπατητή.

Λαμβάνοντας υπόψη το κτιριολογικό πρόγραμμα και την ενδεικτική διάταξη των χρήσεων, η κατανομή των τελευταίων έχει ως εξής:

- Β’ υπόγειο : Λεβητοστάσιο 10.45 τ.μ

Ράμπα καθόδου κλίσης 20%

Χώρος υπόγειας στάθμευσης 6 θέσεων

- Α’ υπόγειο : Αίθουσα Συνεδριάσεων 37.75 τ.μ

Γραφεία Ομοσπονδίας 18.96 τ.μ

Γραφεία Συλλόγου 23.54 τ.μ.

WC επαρκή για 150 άτομα

Αποθήκη 18.20 τ.μ.

- Ισόγειο : Χώρος εισόδου – εκθετήριο ντόπιων προϊόντων 20.00 τ.μ

Γραφεία Υπηρεσίας Εξυπηρέτησης Πολίτη 120 τ.μ.

Γραφεία Συλλόγου 23.54 τ.μ.

Κουζίνα – Αποθήκη 8.22 τ.μ

2 WC και 1 WC ΑΜΕΑ

- Ημιόροφος : Η/Μ εγκαταστάσεις 110.00 τ.μ

- Α’ όροφος : Συνεδριακό κέντρο 159 θέσεων

Φουαγιέ 24.70 τ.μ.

- Β’ όροφος : Χώροι γραφείων 120.00 τ.μ

Κουζίνα - Αποθήκη 6.25 τ.μ

2 WC ανδρών - 2 WC γυναικών

- Γ’ όροφος : Γραφείο Προέδρου 18.00 τ.μ

Γραφείο Διευθυντή 17.02 τ.μ

Χώρος Συνεδριάσεων Δ.Σ. 23.72 τ.μ.

Χώρος Συνεδριάσεων Δ.Ε. 25.64 τ.μ.

Κουζίνα – Αποθήκη 12.98 τ.μ.

1 WC ανδρών - 1 WC γυναικών

Eξοικονόμηση Eνέργειας

Έμφαση δόθηκε στα παθητικά συστήματα θέρμανσης- ψύξης (πράσινο κτίριο). Έχοντας κατά νου τις πιθανές ώρες λειτουργίας του κτιρίου, όπως επίσης και τον προσανατολισμό αυτού, προβήκαμε στις ακόλουθες πρακτικές εξοικονόμησης ενέργειας:

-Ηλιασμός-Σκιασμός: φύτευση φυλλοβόλων δέντρων

περσίδα υπό κατάλληλη κλίση

φυτευτό δώμα (3 στρώσεων)

- Αερισμός: εσωτερικό αίθριο- κίνηση αέρα προς τα πάνω

κουφώματα τοποθετημένα ψηλά- εκτόνωση αέρα

υαλοστάσιο απορρόφησης ακτινοβολίας

-Υλικά: τοπικά- όχι κόστος εξόρυξης ή μετακίνησης

>>>>> archisearch link

Κάποιες ψυχαναλυτικές προεκτάσεις της ψυχογεωγραφίας όπως αυτή διατυπώθηκε στους κόλπου της Situationist International

2011-05-01T13:51:00.000-07:00

Η ψυχογεωγραφία (psychogeography) Guy-Ernest Debord, introduction to a Critique of Urban Geography, nothingness.org συνοψίζει στοιχεία από τη θεωρία και τις δράσεις των καταστασιακών (όπως και συνηθίζεται να αποκαλούνται τα μέλη της Καταστασιακής Διεθνούς –International Situationist) τα οποία και εφαρμόζει στο επίπεδο της ευρωπαϊκής πόλης όπως αυτή προέκυψε και διαμορφώνεται μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια πρακτική η οποία ξεκίνησε ως παρατήρηση και πειραματισμός πάνω στη βιωμένη αντίληψη της αστικής κατάστασης για να καταλήξει στο προϊόν της 'έρευνας' αυτής, την 'καταστασιακή πόλη' (Situationist city) και τη γενικότερη θεωρία της 'ενωτικής πολεοδομίας' (Unitary Urbanism).

Σύμφωνα με τον Guy Debord η ψυχογεωγραφία είναι …η ακριβής μελέτη των νόμων και των ιδιαίτερων επιδράσεων του γεωγραφικού περιβάλλοντος, συνειδητά, οργανωμένου ή μη, πάνω στα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των ατόμων….Καταστασιακή Διεθνής τεύχος 2ο στο Internationale Situationiste, το ξεπέρασμα της τέχνης (ανθολογία κειμένων της καταστασιακής διεθνούς) μετάφραση Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Ύψιλον βιβλία Ιούνιος 1999, Αθήνα σελ 84 και μπορεί να αναλυθεί συντακτικά σε δύο διαδικασίες: την περιπλάνηση (drift) και τη σύνταξη των λεγόμενων ψυχογεωγραφικών χαρτών.

drift - a cluster

Η περιπλάνηση είναι μια πράξη η οποία εξαρτάται τόσο από το 'αστικό σκηνικό' όσο και από τις επιθυμίες και την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο περιπλανώμενος αν και θεωρητικά… Ένα ή περισσότερα άτομα που ρίχνονται στην περιπλάνηση απαρνιούνται, για κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο χρονικό διάστημα, τους λόγους για τους οποίους συνήθως μετακινούνται και δρουν, τις σχέσεις τους, τις δουλειές τους και τις συνηθισμένες διασκεδάσεις τους, για να αφεθούν ελεύθερα όπου τα πάει ο χώρος κι οι συναντήσεις που αντιστοιχούν σε αυτόν. Σ' αυτό το πείραμα το τυχαίο παίζει λιγότερο σημαντικό ρόλο απ' όσο θα νόμιζε κανείς: από τη σκοπιά της περιπλάνησης κάθε πόλη έχει ένα ψυχογεωγραφικό ανάγλυφο, έχει σταθερά σημεία ή στροβίλους που απαγορεύουν την πρόσβαση σε ορισμένες ζώνες ή την έξοδο από αυτές.

Στην ενότητα της όμως η περιπλάνηση περιλαμβάνει ταυτόχρονα αυτή την ελευθερία μετακίνησης και την αναγκαία αντίφαση της, την κυριαρχία πάνω στις ψυχογεωγραφικές μεταβολές- η οποία κερδίζεται με τη γνώση και των υπολογισμό των δυνατοτήτων τους.

Η συνθήκη του να αφήνεται κανείς (να παρασυρθεί) (letting go) εξασφαλίζει την απερίσπαστη αφομοίωση στο περιβάλλον με σκοπό την αναγωγή αυτού σε οδηγό. Αντί της περιγραφής του αντικειμένου (εν προκειμένω του αστικού περιβάλλοντος) επιλέγεται να γίνει ο δράστης ένα ενιαίο σώμα με το αντικείμενο.

Αυτό το role playing συνδέεται με τη γενικότερη παιγνιώδη διάθεση στους κόλπους της ομάδας και συνιστούσε για εκείνους μία νέα συμπεριφορά η οποία αποσκοπούσε στην απελευθέρωση των ιδιοτήτων εκείνων που θεωρούσαν ότι δεν έχουν ήδη αλλοτριωθεί από τον τρόπο παραγωγής και ζωής της εποχής, άλλωστε η ψυχογεωγραφία αποσκοπεί στην ‘ενωτική πολεοδομία’ την εναλλακτική πρόταση, κατά τους καταστασιακούς, της μοντέρνας πολεοδομίας που υπαγόρευαν τα CIAM. Η πολεοδομία είναι ο σύγχρονος τρόπος εκτέλεσης του αδιάκοπου έργου που διαφυλάσσει την ταξική εξουσία: η διατήρηση της εξατομίκευσης των εργαζομένων που τους είχαν επικίνδυνα συγκεντρώσει οι αστικές (urbaine) συνθήκες παραγωγής.' Γκυ Ντεμπόρ, Η κοινωνία του θεάματος, Εκδοτική Θεσσαλονίκης 1986, Θεσσαλονίκη, σελ 121 και ενδεικτικά ‘Η ενωτική πολεοδομία δεν είναι πολεοδομική θεωρία αλλά κριτική της πολεοδομίας’ Καταστασιακή Διεθνής, τευχος 3^ο, Δεκέμβρης 1959, διευθ Γκυ Ντεμπόρ, στο Internationale Situationiste, το ξεπέρασμα της τέχνης, ανθολογία κειμένων της καταστασιακής διεθνούς, ύψιλον βιβλία, Αθήνα 1999 σ111 Από την πρώτη στιγμή που διατυπώθηκε η ιδέα της ψυχογεωγραφίας (το 1954 στο πρώτο τεύχος του Potlach, όργανο των Λετριστών της Γαλλίας) ήταν παιχνίδι και συγκεκτιμμένα ένα παιχνίδι ψυχογεωγραφικό της εβδομάδας.Potlach no1, "Le jeu psychogÈographique de la semaine" Στο ‘άρθρο’ ζητούνταν από τους αναγνώστες να διαλέξουν μια περιοχή, μία λιγότερο ή περισσότερο κατοικημένη πόλη, ένα περισσότερο ή λιγότερο ζωντανό δρόμο και εκεί να χτίσουν ένα σπίτι, να το επιπλώσουν και να το εξοπλίσουν με ότι υπήρχε πρόχειρο γύρω τους, να διαλέξουν μέρα και ώρα, τους καταλληλότερους ανθρώπους, δίσκους γραμμοφώνου και κατάλληλο αλκοόλ έτσι ώστε να κάνουν μία συζήτηση η οποία θα εξαρτάται από το κλίμα και τις αναμνήσεις. Εάν δε παρεμβάλλονται λάθη στους υπολογισμούς σας η αντίδραση σας θα πρέπει να είναι ικανοποιητική. (παρακαλούμε να αποστείλετε το αποτέλεσμα στους συντάκτες). Η εμμονή με το παιχνίδι είναι διάχυτη σε όλα τα κείμενα των καταστασιακών. Ενδεικτικά Alice Becker-Ho και Guy Debord, Το παιχνίδι του πολέμου, Ελευθεριακή κουλτούρα Φεβρουάριος 2004, Αθήνα Πρόκειται σαφώς για παιχνίδι και δε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι διατηρούσε την ιδιότητα του αυτή ακόμη κι όταν βρισκόταν (η έννοια) είτε στην ίδια πρόταση δίπλα σε αποφθέγματα του Μαρξ, ή έννοιες που αποσκοπούσαν σε μια ‘επαναστατική καθημερινότητα’. παρεπιπτόντως ο όρος psychogeography εμφανίζεται στο έργο του Freud, the psychopathology of everyday life αλλά με εντελώς διαφορετική σημασία όπως οι ατμόσφαιρες (ambiances) και η μεταστροφή (detournement), ή ως voice over σε ταινίες ενώ παράλληλα προβάλλονται εικόνες από τον πόλεμο στην Αλγερία και επεισόδια κατά τη διάρκεια του Μάη του 1968. Το παιχνίδι άλλωστε προϋποθέτει τη σύνδεση με απτά αντικείμενα τα οποία δύνανται αναπαράστασης. Sigmund Freund, creative writers and daydreaming, στο Sigmund Freund, the standard edition of the complete psychological works, volume IX, Jensen’s ‘Gradiva’ and other works, Vintage, London 2001 σ144. Στο ίδιο υπάρχει και η προσέγγιση αναλυτικά στην ετυμολογία του παιχνιδιού Spiel. Απλώς το terrain του συγεκριμμένου παιχνιδιού (Spiel) είναι πολύ μεγάλο, αυτό του Παρισιού και οι συμμετέχοντες στο παιχνίδι είναι Schauspielers, μύστες κάποιας μορφής ‘φαντασιακής γραφής’ τα ίχνη των οποίων διασπείρονται μέσω της περιπλάνησης και αποκρυσταλλώνονται στους ‘ψυχογεωγραφικούς χάρτες’. Αυτό δε συνέβαινε για λόγους που αποζητούν τη δημιουργία ενός αρχείου αλλά για λόγους μελέτης περισσότερο των συνθηκών που επικράτησαν στη δράση της περιπλάνησης. Με δεδομένο ότι το τέλος της περιπλάνησης ερχόταν συνήθως μετά από βιολογική κόπωση η κόπωση αυτή διύλιζε κατά κάποιο τρόπο και τις σημαντικές ενότητες από αυτές που δεν εμφάνιζαν κάποιο ενδιαφέρον. Η πειραματική συμπεριφορά που ερευνά την υπόθεση της ενιαίας πολεοδομίας αναλύεται σε δύο βήματα, τριων μερών συνολικά: drift (αφήνεσαι, παρασύρεσαι) και συνοψίζεις την περιπλάνηση σε μία αναπαράσταση αυτής, ένα (ψυχογεωγραφικό) χάρτη. Αν ωστόσο ο χάρτης συνοψίζει την περιπλάνηση τότε αρκεί να διαβάσει κανείς ένα ψυχογεωγραφικό χάρτη και να έχει μια επαρκή εινόνα της διαδικασίας αυτής; Είναι προφανές ότι δεν είναι μεταδόσιμη και περιγράψιμη η διαδικασία. Σκοπός είναι η αναπαράσταση σε ένα χάρτη (προσκόλληση σε απτό αντικείμενο) της έλξης ενός σχεδίου δράσης, προς ένα , detoured terrain. Ωστόσο το detoured terrain δεν είναι μονάχα αυτό του υπαρκτού Παρισιού αλλά ενός terrain πιο κοντά στη χωρική έκφραση του υποσυνείδητου όπως αυτό αναδύεται σε μια κατάσταση ονειροπόλησης (daydreaming) σε ένα αστικό context.. Η ίδια η εικόνα του χάρτη αυτή η θραυσματική απεικόνιση της πόλης όπως αυτή εκφράζει χωρικά τη φαντασίωση και τις επιθυμίες των δραστών.

Η περιπλάνηση (drift) (με τη ροή των δράσεων της, τις χειρονομίες, τους περιπάτους και τις συναντήσεις που προκύπτουν μέσω αυτής) ήταν στη συνολικότητα της ακριβώς ότι η ψυχανάλυση στη γλώσσα. … Η περιπλάνηση σίγουρα είναι μία τεχνική, σχεδόν θεραπευτική. Ivan Chtcheglov, formulary for a new urbanism, potlatch no 1, 1953

Αν και αρχή της περιπλάνησης είναι η συνθήκη του let go ο δράστης δε μπορεί ποτέ να αποροφηθεί πλήρως στη διαδικασία εξ’ ου και η δυνατότητα που έχει στο τέλος της διαδικασίας να συντάξει ένα χάρτη ο οποίος αποτελείται από διάφορες περιοχές με ιδιαίτερες ambiances οι οποίες συνδέονται με βέλη τα οποία προσδιορίζουν την κατεύθυνση του πλάνητα σχεδόν με τον τρόπο που οι λέξεις μπαίνουν στη σειρά ως αποτέλεσμα της ‘αυτόματης γραφής’ των σουρεαλιστών. Είναι γνωστό ότι η Καταστασιακή Διεθνής προήλθε ως μεταμόρφωση της ομάδας των Λεττριστών μαζί με την ενσωμάτωση και άλλων ομάδων με παραπλήσιες ιδέες όπως η CoBrA. Ωστόσο κοινό σημείο αναφοράς ήταν για όλους ο σουρεαλισμός μεταξύ άλλων ο οποίος είναι γνωστός για τη σχέση του με τη ψυχανάλυση σε θεωρητικό επίπεδο. Παρόλα αυτά η κριτική σε βασικές αρχές αυτού ήταν εξαιρετικά έντονες ειδικά για ζητήματα που αφορούσαν στην ‘έλξη για το άγνωστο και το μυστήριο με κάθε κόστος’ και τα διάφορα ‘παράδοξα συμπεράσματα τα οποία παρέπεμπαν στη θεοσοφία’. Simon Sadler, the situationist city, mit press, London 1999, σ80 όπως και ‘…ένας τέτοιος περίπατος (αναφέρεται στο drift) που συμπλέκει την περιπλάνηση και μια δραστηριότητα που σε ωθεί στο να προχωράς, η οποία αναμιγνύει νοήματα από την μνήμη και το τυχαίο καθώς και τυχαίους συσχετισμούς με αντικείμενα και ανθρώπους που απαντώνται ήταν μια τεχνική που πάρθηκε με τη μορφή collage από το σουρεαλισμό, την κοινωνική ψυχολογία του Bergson… Vidler Anthony, the architectural uncanny, essays in the modern unhomely, the mit press, London, 1992 Οι χάρτες κατασκευάζονταν από μνήμης. Αποτελούνται από κομμάτια 'επισήμων' χαρτών των πόλεων όπου η περιπλάνηση γινόταν. Οι 'ενότητες ατμοσφαιρών' της συγκεκριμένης περιπλάνησης κοβόντουσαν και τοποθετούνταν με τρόπο ο οποίος δεν είχε σχέση με τον προσανατολισμό, αλλά με τρόπο ο οποίος είχε να κάνει με τη διαδρομή που ακολουθήθηκε κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης. Οι 'κόμβοι' αναδεικνυόντουσαν σε σχέση με τις 'δευτερεύουσες' ενότητες και τα στοιχεία αυτά συνδεόντουσαν με βέλη τα οποία υποδείκνυαν την πορεία του περιπλανώμενου καθώς και τα σημεία που ξεκίνησε και τελείωσε η περιπλάνηση. Οι χάρτες αυτοί δεν είχαν κλίμακα και αυτό επέτρεπε να τονιστεί μια 'ενότητα' με το να προβληθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Έτσι μια μικρή γειτονιά μπορεί να εμφανιζόταν μεγαλύτερη από μια ολόκληρη συνοικία αν η ατμόσφαιρα αυτής ήταν πιο ισχυρή. Την ίδια στιγμή ωστόσο δεν υπήρχε αξιολογικό σύστημα στην απεικόνιση των ατμοσφαιρών με αυστηρό τρόπο καθώς δεν υπήρχε πάγια κλίμακα απεικόνισης των ατμοσφαιρών των ενοτήτων. Φυσικά ολόκληρα ενδιάμεσα μέρη δεν απεικονιζόντουσαν καθώς δεν είχαν καμιά ουσιαστική σημασία για την περιπλάνηση. Αυτό το οποίο προέκυπτε δεν ήταν ένα δίκτυο 'θραυσμάτων' πόλης. Τα θραύσματα αυτά στη πράξη αποτελούσαν γεγονότα που δεν εκτυλίσσονται σε ένα ιστό (αστικό, πολεοδομικό) αλλά γεγονότα που αναδύονταν μέσα από το εννιαίο σώμα δράστη terrain. Η δυναμική της περιπλάνησης αναδεικνύει τις ατμόσφαιρες αυτές ως γεγονότα και όχι η γειτνίαση και η εγγύτητα όπως υποδηλώνει ένας ιστός. Αυτό συμβαίνει διότι είναι δυνατό σε μια περιπλάνηση να μην 'ενεργοποιηθεί' καθόλου η δυναμική μιας περιοχής ακόμη και αν η περιπλάνηση είναι σχεδόν κυκλική. Δεν υπάρχει κάτι επειδή απλά απεικονίζεται στο χάρτη αλλά επειδή παρουσιάζει κάποια δυναμική.

Το ότι ο πλάνητας δεν αφήνεται ποτέ πλήρως στο αστικό περιβάλλον σημαίνει ότι η κατάσταση ονειροπόλησης στην οποία μπαίνει λογοκρίνεται από το εγώ του. Το εγώ λογοκρίνει αυτή τη μεταφορά στη φαντασίωση της ambiance (ατμόσφαιρας) επιστρέφοντας το δράστη στον λογοκεντρισμό του αστικού περιβάλλοντος, στο έκδηλο περιεχόμενο της ονειροπόλησης του όπως αυτό διαρθρώνεται γύρω από την αρχιτεκτονική της τυπολογίας, της όψης και της λεπτομέρειας αυτής ενώ η ψυχογεωγραφία αντιλαμβανόταν τα κτίρια μέσω της χρήσης τους, της ιστορίας τους και του συλλογικού και συνειρμικού νοήματος τους Simon Sadler, the situationist city, mit press, London 1999, σ140.Η ψυχογεωγραφία επιστρατεύει τη μνήμη και όχι τη λογική, η μετάβαση από μία ambiance σε μία άλλη λειτουργεί με βάση το μηχανισμό της διέγερσης στο παρόν (εξαιτίας μιας ambiance) μιας βασικής επιθυμίας η οποία έχει ικανοποιηθεί στο παρελθόν (και οι οποίες κατά Freud πρόκειται για επιθυμίες που σχετίζονται με τη νηπιακή ηλικια) που υπόσχεται ότι θα εκπληρωθεί στο μέλλον (εντός μιας άλλης ambiance). Ο Walter Benjamin αναφερόμενος στο βιβλίο του Chesterton για τον Dickens γράφει: Οι αποκαλυπτικές αναπαραστάσεις της μεγάλης πόλης… είναι η δουλειά εκείνων που έχουν διασχίσει ολόκληρη την πόλη μέσω της απουσίας τους, χαμένοι στη σκέψη και την ανησυχία… όταν τελείωνε με τη δουλειά του που τον έκανε να υποφέρει, δεν έχει άλλη επιλογή από το να περιπλανιέται (drifting) και περιπλανήθηκε σε περισσότερο από το μισό Λονδίνο. … Δεν πήγε εκεί για να παρατηρήσει κάτι, δεν έψαχνε στο Charring cross για να ανέλθει πνευματικά ή για να μετρήσει τις λάμπες στο Holborn και να εξασκήσει την αριθμητική του. … Ο Dickens δεν έβαλε (stamp) αυτές τις τοποθεσίες στο μυαλό του, έβαλε το μυαλό του σε αυτές τις τοποθεσίες. Walter Benjamin, Charles Baudelaire: a lyric poet in the era of high capitalism, new left books, London, 1973. Δε θα αμφέβαλλε κανείς ότι το ίδιο μπορεί να λεχθεί παραφρασμένα και για τους καταστασιακούς. Δεν είχαν ίχνη του Σηκουάνα στη σκέψη τους, η σκέψη τους ήταν ίχνος στο Σηκουάνα. Αυτό που δημιουργεί είναι μια ονειροπόληση (daydream) μιας φαντασίωσης, που φέρει τα ίχνη της προέλευσης της από την περίσταση που την προκάλεσε και από τη μνήμη. Sigmund Freund, creative writers and daydreaming, στο Sigmund Freund, the standard edition of the complete psychological works, volume IX, Jensen’s ‘Gradiva’ and other works, Vintage, London 2001 σ147-148 Η διατύπωση της φαντασίας και της επιθυμίας κατ’ επέκταση είναι χωρική, αυτό που αναδύεται είναι αυτό που 'μπορεί να είναι' σε αντίθεση με αυτό που θα 'έπρεπε να είναι' (εγώ) ή που έχει 'προγραμματιστεί να είναι' (υπερεγώ). Σε αντίθεση με το χρόνο για τον οποίο σημειώνει ο Constant στο New Babylon ότι δεν έχει καμιά αξία και εννοεί φυσικά την αξία αυτή εργαλειακά. Η ύπαρξη θα εμφανίζεται όχι μέσω του αφηρημένου χρόνου αλλά μέσα από τη μετάλλαξη των καταστάσεων, αποφάσεις του τύπου τι κάνουμε τώρα θα παίρνονται όχι μέσω της τυραννίας του ρολογιού αλλά μέσω του ενστίκτου, όπως σε ένα party ή σε ένα καρναβάλι. Simon Sadler, the situationist city, mit press, London 1999, σ144-5 Αυτή η δυνατότητα μεταστροφής (detour) του αστικού περιβάλλοντος-αντικειμένου είναι συγκροτησιακό χαρακτηριστικό της θεωρίας των καταστασιακών, η δυνατότητα που εμπεριέχει το αντικείμενο σε αντίθεση με την ιδιότητα του η οποία και αμφισβητείται. Δε θεωρείται κατά τα άλλα ότι το αντικείμενο έχει κάποιο νόημα αλλά αντίθετα ότι αποκτά το νόημα του μέσω του συσχετισμού του με άλλα αντικείμενα και με βάση την ελειπτική της ικανοποίησης της επιθυμίας η οποία και ωθεί σε όλη αυτή την ενεργοποίηση. Δράση = δήλωση της επιθυμίας ικανοποίησης της φαντασίωσης.

Ως φυσική λογική συνέχεια, οι ενότητες ατμοσφαιρών αλληλεπιδρούν μεταξύ τους δημιουργώντας αυτό το οποίο οι καταστασιακοί αποκαλούσαν 'κόμβους ατμοσφαιρών' για να προσδιορίσουν τις περιοχές εκείνες που λειτουργούν σαν συνδετικοί δεσμοί στις οποίες ο περιπλανώμενος συνήθως επανέρχεται κατά τη διάρκεια της δράσης λόγω της έλξης που ασκούν τα χαρακτηριστικά της σε αυτόν και τη δράση του. Είναι αυτονόητο ότι δε μπορούμε να διαχωρίσουμε το δράστη από την πράξη του γιατί σε αυτή την περίπτωση θα οδηγούμασταν στην αναγκαστική αποδοχή εξάλειψης είτε των ατμοσφαιρών των ενοτήτων είτε της προσωπικότητας του ατόμου. Οι ατμόσφαιρες ασκούν μία σαγήνη η οποία σχηματοποιείται σε αυτή τη δύναμη έλξης. Το πρόγραμμα της κατασκευής καταστάσεων όπως διατυπώθηκε από τους καταστασιακούς μπορεί να περιγραφεί ψυχαναλυτικά με τον τρόπο που προσεγγίζεται το θέμα του schock στην αρχιτεκτονική του Bernard Tschumi. Νίκος Σιδέρης, αρχιτεκτονική και ψυχανάλυση: φαντασίωση και κατασξευή, future, αθήνα 2006 s111-124. Ωστόσο μια περιπλάνηση υπάρχει περίπτωση να γίνεται εν μέσω περιοχών οι οποίες δε διαθέτουν χαρακτηριστικά τα οποία να είναι ισχυρά αρκετά ώστε να συνθέσουν μια ατμόσφαιρα. Σε αντιστοιχία με τους κόμβους υπάρχουν και οι περιοχές εκείνες που αποτελούν απλά κενά τα οποία απλά κανείς καλείται να διασχίσει αναζητώντας μια νέα ατμόσφαιρα.(Αυτό δεν είναι γνωστό από την αρχή καθώς από τη στιγμή που εξετάζουμε σχέσεις μια ενότητα με ισχυρή ατμόσφαιρα τη μια στιγμή μπορεί να ομοιάζει συστήματος σε κατάσταση πολύ κατώτερη –ενεργειακά- κάποια άλλη στιγμή.) Η συνέχεια των ατμοσφαιρών σε αυτή την περίπτωση διακόπτεται με μάλλον αποπροσανατολιστικό συναίσθημα. Η δυνατότητα επανάληψης της πράξης της περιπλάνησης ωστόσο σαφώς μπορούσε να αναδείξει περιοχές οι οποίες διατηρούσαν μια σταθερά έντονη ατμόσφαιρα. Το ίχνος που επαναλαμβάνεται σε αυτή την περίπτωση δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μία εκδήλωση παραπλήσια της πρωταρχικής εμπειρίας ικανοποίησης η οποία ωστόσο δεν αντλείται απαραίτητα από τη νηπιακή ή τη βρεφική ηλικία αν και καταφανώς αποτελεί εσωτερικευμένη δομή και λειτουργεί καθοδηγώντας την επιθυμία Νίκος Σιδέρης, αρχιτεκτονική και ψυχανάλυση: φαντασίωση και κατασξευή, future, αθήνα 2006 σ37 εξ’ ου και αποκτούν χωρική έκφραση χωρίς να τροποποιείται το περιεχόμενο τους. Αυτές οι περιοχές σαφώς ήταν και οι αγαπημένες για τους περιπλανώμενους.

Συνοψίζοντας, η περιπλάνηση ως δράση δεν είναι μια καθαρά αυτοματοποιημένη δραστηριότητα που στηρίζεται στο τυχαίο αλλά ούτε και μια απόλυτα λογική δραστηριότητα, αλλά μια ψυχική διεργασία που περιστρέφεται γύρω από την επιθυμία ικανοποίησης της φαντασίωσης. Η απαραίτητη κατάσταση στην οποία πρέπει να περιέλθει ο flaneur είναι αυτή της ονειροπόλησης (daydreaming) και η δράση της ψυχογεωγραφίας δε θα ήταν δυνατή χωρίς το μηχανισμό της ονειροπόλησης σε σχέση με τις ambiances δηλαδή τη διέγερση στο παρόν (εξαιτίας μιας ambiance) μιας βασικής επιθυμίας που υπόσχεται ότι θα εκπληρωθεί στο μέλλον (συνθήκη που εξασφαλίζει τη συνέχεια της περιπλάνησης) ενώ έχει ήδη ικανοποιηθεί στο παρελθόν (εντός μιας άλλης ambiance που αναφέρεται στην Πρωταρχική Εμπειρία Ικανοποίησης).

'Τα γεγονότα υπακούν στη τύχη μόνο αν κάποιος δε γνωρίζει τους νόμους στους οποίους υπακούν.'

Guy Ernest-Debord, 'L' architecture et le jeu', Potlach no20, Paris, May 1955

Βιβλιογραφία

Guy-Ernest Debord, introduction to a Critique of Urban Geography, nothingness.org
Internationale Situationiste, το ξεπέρασμα της τέχνης (ανθολογία κειμένων της καταστασιακής διεθνούς) μετάφραση Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Ύψιλον βιβλία, Αθήνα 1999
Γκυ Ντεμπόρ, Η κοινωνία του θεάματος, Εκδοτική Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1986
Potlach no1, "Le jeu psychogÈographique de la semaine"
Alice Becker-Ho και Guy Debord, Το παιχνίδι του πολέμου, Ελευθεριακή κουλτούρα Φεβρουάριος 2004, Αθήνα
Sigmund Freund, the standard edition of the complete psychological works, volume IX, Jensen’s ‘Gradiva’ and other works, Vintage, London 2001
Ivan Chtcheglov, formulary for a new urbanism, potlatch no 1, 1953
Simon Sadler, the situationist city, mit press, London 1999,
Vidler Anthony, the architectural uncanny, essays in the modern unhomely, the mit press, London, 1992
Walter Benjamin, Charles Baudelaire: a lyric poet in the era of high capitalism, new left books, London, 1973.
Νίκος Σιδέρης, αρχιτεκτονική και ψυχανάλυση: φαντασίωση και κατασξευή, future, αθήνα 2006
Ernest-Debord, 'L' architecture et le jeu', Potlach no20, Paris, May 1955

flaneur void (in)habiting, the revenge of lifestyle

2011-04-17T23:49:00.000-07:00

Dionisio Gonzalez was born in 1965 in Gijon, Spain.

In the context of a vernacular favela he proposes vertical constructions that fill up the void among the shanty buildings. What is left (void) defines what will be inhabited but unfortunately in a manner rather boring. He doesn't propose a new way of inhabiting or living but rather a forced stereotypical program of urban condo living. What at first sight looks like a re-contextualization of Constant's Babylon is acctually a study in construction of independent post-modular condos(sic). A study in sterile, controlled parasites.

constant's babylon

acqua gasosa 2, 2008
heliopolis I, 2009
nova heliopolis II, 2007
rua do artor, 2007
after post

||| responsive flocks & swarms |||

2011-04-12T01:35:00.000-07:00

Complex systems (the secret life of chaos, BBC4)
Swarm beahaviour
Emergent behaviour

ONL [Oosterhuis_Lénárd]_quantumBIM from oosterhuis@oosterhuis.nl on Vimeo.

Swarm Toolkit 0.2.1a (an early design application prototype, version for architectural design. developed within the Hyperbody group at TU Delft, as part of PhD research track of Tomasz Jaskiewicz, under supervision of prof. Kas Oosterhuis)

Swarm Toolkit 0.2.1u

rAndom International - Swarm Light, Responsive Light Installation 2010

Audience is an installation conceived by rAndom International in collaboration with Chris O'Shea and consists of around 64 head-size mirror objects. Each object moves its head in a particular way to give it different characteristics of human behaviour. Some chat amongst themselves, some shy away and others confidently move to grab your attention.
When members of the audience enter the perimeter of the installation, the mirrors inquisitively follow someone that they find interesting. Having chosen their subject, they all synchronise and turn their heads towards them. Suddenly that person can see their reflection in all of the mirrors. They will watch this person until they become disinterested, then either seek out another subject or return to their private chatter. The collective behaviour of the objects is beyond the control of the viewer, as it is left entirely to their discretion to let go of their subject, with the installation aiming to reverse the roles of the viewer and the viewed during this in-voluntary interaction. Will other members of the audience experience the sensation of being ignored or excluded when they are not the centre of attention? Would the installation create a feeling of un-ease and unsettlement? The intention was to start taking interaction with an installation further away from the screen or media wall and introduce it into a more physical, three-dimensional space, and to begin to investigate if machines can evoke diverse emotional reactions with the simplest of means. Audience was shown from September 12-14 at the Royal Opera House in London. The project will be presented in detail in London on November 15, 2008 at the BFI Southbank during the onedotzero festival and part of an edition of This Happened.
More info: http://www.random-international.com/

Graduate architecture studio project at SCI_arc in 2007. Hernan Diaz Alonso, and Benjamin Bratton were the instructors.

attractor fields (grasshopper using attractor fields)

little experiment with swarm in processing (processing.org)

Myron Krueger - Videoplace, Responsive Environment, 1972-1990s

ctheory interview

Myron Krueger (born 1942 in Gary, Indiana) is an American computer artist who developed early interactive works. He is also considered to be one of the first generation virtual reality and augmented reality researchers.

While earning a Ph.D. in Computer Science at the University of Wisconsin–Madison, Krueger worked on a number of early interactive computer artworks. In 1969, he collaborated with Dan Sandin, Jerry Erdman and Richard Venezky on a computer controlled environment called "glowflow," a computer-controlled light sound environment that responded to the people within it. Krueger went on to develop Metaplay, an integration of visuals, sounds, and responsive techniques into a single framework. In this, the computer was used to create a unique real-time relationship between the participants in the gallery and the artist in another building. In 1971, his "Psychic space" used a sensory floor to perceive the participants' movements around the environment. A later project, "Videoplace," was funded by the National Endowment for the arts and a two-way exhibit was shown at the Milwaukee Art Museum in 1975.

From 1974 to 1978 M. Krueger performed computer graphics research at the Space Science and Engineering Center of the University of Wisconsin–Madison in exchange for institutional support for his "Videoplace" work. In 1978, joined the computer science faculty at the University of Connecticut, where he taught courses in hardware, software, computer graphics and artificial intelligence.

"Videoplace" has been exhibited widely in both art and science contexts in the United States and Canada, and it was also shown in Japan. It was included in the SIGGRAPH Art Show in 1985 and 1990. "Videoplace" was also the featured exhibit at SIGCHI (Computer-Human Interaction Conference) in 1985 and 1989, and at the 1999 Ars Electronica Festival. Instead of taking the virtual reality track of head-mounted display and data glove (which would come later in the 1980s), he investigated projections onto walls.

Krueger later used the hardware from Videoplace for another piece, Small Planet. In this work, participants are able to fly over a small, computer-generated, 3D planet. Flying is done by holding one's arms out, like a child pretending to fly, and leaning left or right and moving up or down. Small Planet was shown at SIGGRAPH '93, Interaction '97, Mediartech '98.

He envisioned the art of interactivity, as opposed to art that happens to be interactive. That is, the idea that exploring the space of interactions between humans and computers was interesting. The focus was on the possibilities of interaction itself, rather than on an art project, which happens to have some response to the user. Though his work was somewhat unheralded in mainstream VR thinking for many years as it moved down a path that culminated in the goggles and gloves" archetype, his legacy has experienced greater interest as more recent technological approaches (such as CAVE and Powerwall) move toward the unencumbered interaction approaches championed by Krueger.

irana douer, theo mercier και το uncanny

2011-03-21T03:59:00.000-07:00

Στην Gestalten, μικρό βιντεάκι με αφορμή το βιβλίο που η Douer curates. <|||>
Με τράβηξε ο τίτλος αρχικά ωστόσο νομίζω ότι δεν ειναι ο κατάλληλος, το uncanny περιγράφει καλύτερα τα περισσότερα των εργων. Αυτό ωστόσο που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον ειναι ότι η γλώσσα πίσω από αυτη την ιδέα δεν είναι αφαιρετική όπως θα περίμενε κανείς αλλά αντίθετα είναι εντελώς ριζωμένη στην outsider art, στο kitsch και στον σουρεαλισμό.

Πολύ καιρό νωρίτερα εξαιτίας ενός εξωφύλλου για το my favourite color cd του tracy lee summers ειχα έρθει σε επαφή με τη δουλειά του theo mercier
Πολύ πιο σκληρός φέρνει αυτά τα χαρακτηριστικά στα όρια. Όροι όπως αντισυμβατικός κτλ αποδεικνύονται απλά εύκολοι. Η διαρκής διάθεση του να συνθέσει διαφορετικές μεθόδους εργασίας είναι αυτό που καθιστά ανοίκεια τα έργα του και όχι απλά εξωτικά σε αντίθεση με πολλούς ιάπωνες της γενιάς του.

Ενώ η Douer (η δουλειά της) είναι 2ντι ο Μερσιέρ κατασκευάζει, αλλά κατασκευάζει εκεί όπου δε θα έπρεπε με τον τρόπο που ένας γκραφιτάς βάφει και κατά συνέπεια το φωτογραφίζει. Ενώ το σώμα είναι η κούκλα πάνω στην οποία η Douer εφαρμόζει τη διακόσμηση της το σώμα στον Μερσιέρ κόβεται και ξανασυνθέτεται από την αρχή, συνδυάζεται με περιεργο τρόπο (αν και συνηθισμένο) αλλά κυρίως κρύβεται σχεδόν αναμορφωτικά, ανάγεται σε tableau vivant λόγω ανάγκης.

augmented reality | simulations

2011-03-01T03:06:00.000-08:00

Openarch || FILM from Openarch on Vimeo.

OPENARCH - digitally connected smart house

AR augmentedreality >>>>>

Augmented (hyper)Reality: Domestic Robocop from Keiichi Matsuda on Vimeo.

Augmented City 3D from Keiichi Matsuda on Vimeo.

Απεικονίσεις επαυξημένης πραγματικότητας, περιγράφουν επαρκώς την ιδέα ενός προσωπικού, "φορητου", ψηφιακού περιβάλλοντος ή κατι τέτοιο αν και σε διάφορα σημεία είναι σαν να ιντερφεισιοποιούν νοητικές λειτουργίες οι οποίες προφανώς δε χρειάζονται κάτι τέτοιο . Το πιο ενδιαφέρον ειναι πιθανότατα ο τρόπος με τον οποίο διαφορετικές interfaces διαδρούν (ακόμη και σε επιπεδο απεικονισης).

sous les pavés la plage

2011-02-09T03:17:00.000-08:00

Πρόταση για την επανάχρηση της κοίτης του Πηνειού ποταμού, Λάρισα, 2011.
(όπως δημοσιευτηκε στο περιοδικό imagine, τευχος 4, Φεβρουάριος 2011).

Sous les pavés la plage*
...και κάτω από το πεζοδρόμιο η παραλία.
(*σύνθημα των Καταστασιακών κατά τη διάρκεια της εξεγέρσης του Μάη του ‘68 στη Γαλλία )

Αν υπάρχει μια πιθανότητα να συναντήσεις ένα φίλο, ένα συνάδελφο ή ακόμα, ακόμα και την έμπνευση για να δημιουργήσεις και είσαι στο εξωτερικό, τότε μην έχεις καμιά αμφιβολία ότι κατά 99% ήδη βρίσκεσαι στην όχθη ενός ποταμού ή μιας μικρής λίμνης στη μέση της αγαπημένης σου πόλης. Αυτά φυσικά δεν συμβαίνουν στην αγαπημένη δικιά μας πόλη. Όχι γιατί δεν έχουμε ποτάμι, αλλά γιατί η όχθη του είναι κακοποιημένη ή αν δεν είναι, δεν είναι σίγουρα επαρκώς σχεδιασμένη για να σε προδιαθέτει να κάνεις αυτή τη βόλτα! Έχοντας στο μυαλό μας ότι η ποιότητα ζωής των συμπολιτών μας εξαρτάται άμεσα από αυτή την διαδρομή και τη δική της ποιότητα, προτείνουμε μια ήπια αλλά συνάμα πολυδιάστατη παρέμβαση κατά μήκος της κοίτης του Πηνειού ποταμού. Οι παρεμβάσεις αλλού μικρές και αλλού μεγάλες, προσφέρουν στους περιπατητές/επισκέπτες χώρους άθλησης και αναψυχής αλλά και χώρους ικανούς να λειτουργήσουν ως υποδομές πολιτισμού και δημόσιας συζήτησης. Μία δεύτερη ανάγλυφη επιδερμίδα πολύπλοκης γεωμετρίας αναπτύσεται κατά μήκος της κοίτης. Αλλού δημιουργεί μικρά καθιστικά για ξεκούραση αλλά και μικρά καθιστικά από όπου ξεκινούν μεγάλες ιδέες και αλλού μεγαλύτερα κεκλιμένα επίπεδα. Οι πολύχρωμες επιφάνειες από φιλικά προς το περιβάλλον υλικά και ξύλο που δημιουργούν αίσθημα χαλάρωσης και ευδαιμονίας αποσκοπούν στο να μας απομακρύνουν από το γκρίζο της πόλης και τις μονότονες διεργασίες της. Χώροι άθλησης για τους επίμονους και τους αθλητές αλλά και για τους εραστές της καλής ζωής και της υγείας όπως υπαίθρια γυμναστήρια και τοίχοι αναρρίχησης αναδύονται ως αντιστίξεις.

Αναλυτικά, η επέμβαση μας εντοπίζεται μεταξύ της γέφυρας Ναιάδων νυμφών και της παλιάς γέφυρας του Πηνειού ποταμού (Γρηγορίου Λαμπράκη), το χώρο όπου τώρα χωροθετείται το υπαίθριο γυμναστήριο και αναλύεται σε τρία ημι-διακριτά περιστατικά (συνεχής αποσπασματικότητα). Πιο συγκεκριμένα ξεκινώντας από τη Ναιάδων Νυμφών σχεδιάζεται ραμπόσκαλα η οποία εξυπηρετεί την πρόσβαση στο ποτάμι για τους πεζούς ενώ παράλληλα αποτρέπει τη διέλευση οχημάτων (αποτρέπεται η φθορά υλικών αλλά και το παράνομο παρκάρισμα κατά τη λειτουργία της λαικής αγοράς). Ο έντονος χρωματισμός υιοθετείται ως μέσο για τη δημιουργία ενός χωροσήμου το οποίο να έχει ταυτόχρονα τη λειτουργία του οπτικού σήματος, μία εικόνα η οποία εύκολα να μπορεί να αναπαραχθεί δημιουργώντας ταυτότητα μέσα από την ιδιαιτερότητα της, μία ταυτότητα η οποία μέσα από την τόλμη της να είναι μοναδική και στοιχείο έκπληξης που να αποζημιώνει τον επισκέπτη. Τα έντονα χρώματα αναδεικνύουν το πράσινο μέσω της αντίστιξης ενώ ανοίγουν διάλογο και με τα graffiti που αποτελούν μοναδική εικαστική έκφραση της πόλης (γιατί να μη βλέπουμε την όχθη ως μία υπαίθρια πινακοθήκη;) Η νέα ξύλινη/μαλακή επιδερμίδα (mesh) δημιουργεί χώρους στάσης οι οποίοι ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, καλούν στην απόλαυση του ήλιου, των δέντρων, του ποταμού και του ουρανού. Ταυτόχρονα αμφισβητούν τη συνηθισμένη μονοσημία του αστικού εξοπλισμού καθώς η ίδια επιδερμίδα μεταμορφώνεται μέσω διαδοχικών κλίσεων από δάπεδο, σε χώρο ανάπαυσης, σε τοίχο, σε παιδότοπο, σε... Συνδυάζουν το κάθισμα με το ανάκλινδρο και εσκεμμένα αποσκοπούν στην υπερβολή μέσα από την πολυπλοκότητα του σχεδιασμού τους (υψηλή μορφολογική πληροφορία) αποσκοπώντας στην απόλαυση μέσα από την έλξη στην εναλλακτική διαχείριση της στάσης.
Περίπου στο ύψος του ποταμού όπου από επάνω βρίσκεται το κτίριο του ΤΕΕ και δίπλα από το οποίο θα γίνει το νέο δημαρχείο της πόλης επιλέγουμε να σχεδιάσουμε ένα μικρό πύργο ο οποίος να λειτουργεί ως υπόμνηση στην παρουσία μίας άλλης φυσικής πόλης, διαφορετικής κάτω από αυτή στην οποία ζούμε καθώς μελλοντικά θα έρχεται σε διάλογο με το συμβολικό κέντρο της. Η διπλή λειτουργία του πύργου ως στοιχείου παιχνιδιού για παιδιά προσπαθεί να αναιρέσει τη σοβαροφανή διάσταση με την οποία φορτίζονται συνήθως οι συμβολικές κατασκευές οι οποίες από τη συλληψη τους αντιμετωπίζονται ουσιαστικά ως ‘αρχαιότητες’. Τέλος στο χώρο δίπλα στη γέφυρα Λαμπράκη ο χώρος του υπαίθριου γυμναστηρίου ενσωματώνεται στην υπόλοιπη διαμόρφωση, εξοπλίζεται επιπλέον ενώ το mesh καθώς παρασιτικά σκαρφαλώνει στους τοίχους δημιουργεί επιφάνειες αναρρίχησης. Καθόλο το μήκος της διαμόρφωσης παραμένουν όλα τα δέντρα γύρω από τα οποία προσαρμόζεται η επιδερμίδα.
Ως ομάδα μελέτης διακριθήκαμε πρόσφατα με την πρόταση με τίτλο super|white|structure (Νοέμβριος 2010) στον πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα την ανάπλαση της πλατείας θεάτρου στην Αθήνα με έπαινο-εξαγορά (διοργάνωση: εταιρεία Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων). Η πρόταση μας διαχειριζόταν διαγραμματικά μέσω της λευκότητας και του λευκού μωσαικού δαπέδου (αναφορά στην πολυπολιτισμικότητα της περιοχής), τη νεοκλασσική πλατεία ως μία θεματική υπαίθρια υπερκατασκευή, η οποία οργανωνόταν γύρω από ένα πολυλειτουργικό τέχνημα (τράπεζα) το οποίο είχε χαρακτηριστικά επαυξημένης πραγματικότητας (augmented reality) και το οποίο αποσκοπούσε να λειτουργήσει ως ένας κοινωνικός ελκυστής. Επιδιώκοντας την ιστορική συνέχεια της περιοχής προτεινόταν εκσκαφή για την ανάδειξη των αρχαίων τειχών και η επένδυση τμημάτων της διαγραμματικής επιφάνειας της υπερκατασκευής με γραφιστικά επεξεργασμένες εικονες θεατρικών παραστάσεων που οργανώνονται γύρω από ένα τραπέζι παίζοντας με την πολυσημία του σχήματος πλατεία θεάτρου (ιστορικά) - πολυλειτουργική τράπεζα (παραστάσεις γύρω από ένα τραπέζι).

Σε ατομικό επίπεδο έχουμε συμμετάσχει σε εκθέσεις και έχουμε διακριθεί σε διάφορους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς μεταξύ των οποίων και ο διαγωνισμός ιδεών για την ανάπλαση της τάφρου του Χατζηχαλάρ (Λάρισα 2008) ο οποίος αποτέλεσε την αφορμή για τη γνωριμία καιδημιουργία της ομάδας.
Αρχιτέκτονες: Κανέλλος Νέστορας, Μόρας Αντώνιος, Παυλίδου Δέσποινα, Σακκάς Αθανάσιος.

Ζενετος θέατρο, αρχείο ΕΡΤ

2011-02-04T15:48:00.000-08:00

αρχειο της ερτ πάλι
στο αφιέρωμα για το Βασίλη Μάρο από το εικοστο εως και το εικοστό πέμπτο λεπτό υπάρχουν εικόνες από το στήσιμο του θεάτρου του ζενέτου

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=6861&tsz=0&act=mMainView

συνέντευξη καστοριάδη κορνήλιου, αρχείο ΕΡΤ

2011-02-04T14:57:00.000-08:00

Είναι από το αρχείο της ερτ .
Με χαρά θα πληρώσω και τον επόμενο μήνα για την κρατική τηλεόραση (αλήθεια το λέω)। Δε μπορώ να φανταστώ πως μία τέτοια λειτουργία θα μπορούσε να υποκατασταθεί σε αυτή τη χώρα από την ιδιωτική τηλεόραση.

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=68811&tsz=0&act=mMainView

έκθεση προτάσεων διαγωνισμού πλατείας θεάτρου

2010-12-06T04:06:00.001-08:00

Εκτός των πινακίδων της πρότασης πιθανότατα θα υπάρχει και ένα βίντεο που μας ζητήθηκε στο οποίο περιγράφουμε την πρόταση.

Διαγωνισμός Πλατείας θεάτρου (εξαγορά)

2010-11-17T06:32:00.000-08:00

Αρχιτέκτονες: Μόρας Αντώνιος, Κανέλλος Νέστορας, Παυλίδου Δέσποινα, Σακκάς Αθανάσιος.Οι διαστάσεις της νεοκλασσικής πλατείας Θεάτρου, ήδη από την περίοδο που είχε σχεδιαστεί, ήταν εξαιρετικά μικρές. Με την πάροδο του χρόνου και με την Αθήνα να γιγαντώνεται η περιοχή εξέτασης μπορεί να γίνει αντιληπτή και ως μία κλειστή πλατεία, ως εσωτερική αυλή μίας θεματικής υπαίθριας superstructure.

Οι διαστάσεις της νεοκλασσικής πλατείας Θεάτρου, ήδη από την περίοδο που είχε σχεδιαστεί, ήταν εξαιρετικά μικρές. Με την πάροδο του χρόνου και με την Αθήνα να γιγαντώνεται η περιοχή εξέτασης μπορεί να γίνει αντιληπτή και ως μία κλειστή πλατεία, ως εσωτερική αυλή μίας θεματικής υπαίθριας superstructure.

Απαγορεύοντας την πρόσβαση στα αυτοκίνητα και επενδύοντας τον αστικό χώρο με εξοπλισμό που δίνει έμφαση στη στάση, η πλατεία θεάτρου και η Βαρβάκειος μετασχηματίζονται σε μία ενότητα με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε κλειστό εμπορικό κέντρο. Υπερθεματίζοντας σε αυτή τη κατεύθυνση όσον αφορά τις χρήσεις γης (αναψυχή, εμπόριο καρυκευμάτων, εμπόριο τροφίμων, γρήγορο φαγητό) επιτυγχάνεται η λειτουργική και εννοιολογική σύνδεση αυτής με τις χαρακτηριστικές χρήσεις της γύρω περιοχής.

Ως αναφορά στο μεγάλο αριθμό πολιτισμικών αναφορών γύρω από την περιοχή της πλατείας επιλέγεται ως υλικό δαπεδόστρωσης αυτής ένα λευκό «ψηφιδωτό μωσαικό». Πρόκειται για διαμόρφωση ψηφιδωτού από λευκό χυτό συνδετικό υλικό και κεραμικές ψηφίδες λευκού χρώματος με γυαλιστερή επικάλυψη. Οι μεγεθυμένοι αρμοί αναφέρονται στις πλακοστρώσεις των νεοκλασσικών πλατειών ενώ η επιλογή του λευκού χρώματος αποσκοπεί στην καλλιέργεια της δυνατότητας ανάδειξης της πολιτισμικής διαφοράς των χρηστών, ενώ ταυτόχρονα σε συνδιασμό με τον διάχυτο φωτισμό αλλάζει την βιωματική αντίληψη του χώρου σε σχέση με το άμμεσο παρελθόν.
Αντίστοιχα στην ίδια λογική κινείται και η πρόταση επένδυσης των όψεων των κτιρίων με μεταλλικό υλικό λευκού χρώματος με σκοπό τη διαγραμματοποίηση των όψεων αυτών, οι οποίες μέσω της σχεδιαστικής αλληλοδιάχυσης τους εντάσονται σε ένα εννιαίο οικιστικό σύνολο αναδεικνύονας ταυτόχρονα τη Διπλάρειο σχολή. Κατά τον ίδιο τρόπο αναδεικνύονται και τα νεοκλασσικά κτίρια της περιοχής τα οποία αποκατεστημένα λειτουργούν ως σημεία προσανατολισμού στο αθόρυβο πλέον περιβάλλον της πλατείας. Η παράλληλη επένδυση των υαλοπινάκων των στοών και επιλεγμένων επιφανειών των κτιρίων με ημιπερατές μεμβράνες που φέρουν παραστάσεις θεατρικών έργων που εκτυλλίσονται γύρω από μία τράπεζα επιχειρεί να αναδείξει την ανθρώπινη κλίμακα του δημόσιου χώρου ενώ παράλληλα ανοίγει διάλογο με το ιστορικό παρελθόν της περιοχής και την «τράπεζα δράσεων». Ο φωτισμός των στοών με κρεμαστούς λαμπτήρες παραπέμπει στον άλλο πόλο της νεοκλασσικής πολεοδομικής ενότητας, την αγορά της Βαρβακείου.

Για τον εμπλουτισμό του δημόσιου χώρου της πλατείας επιλέγουμε την οργάνωση γύρω από ένα τέχνημα (τράπεζα) πολλαπλών χρήσεων και λειτουργειών που χωροθετείται πάνω από το «σκάμμα μνήμης» το οποίο φιλοδοξεί να αναδείξει την υπόγεια παρουσία των αρχαίων τειχών της πόλης των Αθηνών.

Η τράπεζα δυίσταται μεταξύ του ψηφιακού και αναλογικού της χαρακτήρα. Ως ψηφιακό τέχνημα (infodesk) λειτουργεί σαν περιοχή ελεύθερης πρόσβασης σε wi-fi δίκτυα, ενώ ταυτόχρονα δύναται να μεταδώσει πολιτιστική πληροφορία μέσω πομπών τεχνολογίας Bluetooth για την ιστορία και τα χωρόσημα της πλατείας, αποτελώντας συνέχεια του αρχαιολογικού περιπάτου που διασχίζει το ιστορικό κέντρο. Ως αναλογικό τέχνημα η τράπεζα αποτελεί μία αφορμή για συγκέντρωση και κοινωνική συναναστροφή. Καθώς η περιοχή βρίθει γραφείων μπορεί να εξυπηρετήσει ως χώρος για γρήγορο φαγητό, καφέ ή τσιγάρο ενώ το βράδυ μπορεί να φιλοξενήσει κόσμο από τα γειτονικά bar.

Ο σχεδιασμός της τράπεζας εντός ενός τυμπάνου παραπέμπει στη θεατρική σκηνή και λειτουργεί ως υπενθύμιση της ιστορίας της πλατείας αλλά και ως ένα πεδίο εικαστικών δρώμενων και γεγονότων.

Γενικότερα, το βασικότερο πρόβλημα της περιοχής είναι ο μονολειτουργικός χαρακτήρας της. Έτσι σε συνέχεια με τον άξονα της Βαρβακείου προτείνεται η ενθάρυνση εμπορικών δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την εστίαση και την αναψυχή καθώς η μικρή απόσταση από την πλατεία του Ψυρρή διευκολύνει μια τέτοια προσέγγιση.

Ακόμα λόγω της κεντροβαρική θέσης της πλατείας στο ιστορικό κέντρο διαφαίνονται ευνοϊκές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ξενοδοχειακών υπηρεσιών. Σημαντική κίνηση θα αποτελούσε η διάχυση δημοσίων χρήσεων πέραν του ισογείου στους ορόφους των κτιρίων.

text in english

Theatrou square competition.

Architects Kanellos Nestoras, Moras Antonios, Pavlidou Despoina, Sakkas Athanasios

Honorable mention.

The dimensions of Theatrou square are quite small even for the 19^th century standards. Taking under consideration the urban growth of Athens, the design area could be better understood as a closed square or as the inner yard of a thematic outdoors superstructure. Refusing the entrance to all vehicles and by investing to public equipment that focuses on rest areas the square transforms into a unity that resembles a thematic superstructure. By investing to leisure, commerce, food markets and take away food we succeed in connecting the two squares both conceptually and strategically.

We propose a white mosaic to be used as the basic material for the public space, which is a reference to the high number of diverse cultural characteristics found in the area. The oversized bumps refer to the neoclassical square gravels while the choice of the white color is made bearing in mind the need for a ground that enlightens cultural differences while it transforms the kinaesthetic qualities of the whole area. The use of white aluminum at the facades targets in the diagrammatization of each single building towards an urban unity that does not compete with the historical buildings nearby (Diplareios school). In an attempt to emphasize human scale, pictures of theatrical plays that evolve around a table are applied via plastic coating to the window panes situated in the arcades. The arcades are lit by hanging bulbs that refer to the characteristic lighting units used at Varvakeios market for decades.

In order to enrich public space the central space of the square is organized around an artifact (infodesk) of multiple uses and functions that is located over the ‘memory hole’, an archaeological excavation that brings forth the ancient wall of Athens. The infodesk exists in the in-between the analog and digital as it functions both as a common meeting or eating table and as a wi-fi spot and a Bluetooth viral station that offers historical info about the site of Theatrou square. The generic and simple design of the desk in the middle of a theatrical-like scene functions also as a reminder of the rich history of the square and as a field for art performances.

The central location of the square provides an ideal spot for hotels and hostels. The continuation of the land uses found at the neighbouring squares could prove rejuvenating for the whole area cause by these means the character of the area will be supported and capitalized. The monopoly of a single use could only be faced with the diffusion of uses vertically in means of a vertical zoning.

publiccity, ianos/tee tkm, thessaloniki, 2011

>>> greek architects link

ζιζεκ και αδερνες μεσω μπαντιου

2010-10-26T08:46:00.000-07:00